De hond en de boot

'Gracht in de achtertuin'

Wonend in de gemeente Waterland met een ‘gracht in je achtertuin’ dan heb je een bootje. Liefst een oude vlet of een leuk klein sloepje met weinig diepgang om zo door de ondiepe wateren van Waterland te varen. En als het helemaal mee zit even door de sluizen naar het grotere water de Gouwzee. Voor ons de perfecte manier om even helemaal los te komen van het dagelijkse werk. De hele familie gaat altijd mee op dergelijke tripjes. Liefst nemen ze ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes mee en wordt er volop gezwommen. 

In het voorjaar op een mooie zondag was het even 22 graden. Dit is de meest optimale dag voor een tochtje door de rietlanden. Onze hond Meike was op dat moment ruim 6 maanden oud en had nog geen zeebenen. Maar voor een Landseer die bekend staat om zijn affiniteit met water is dat natuurlijk een absolute must. Zwemmen deed ze al vol op maar in de boot was ze nog nooit mee gegaan. Onze kinderen waren het unaniem eens met elkaar, overigens een zeldzaamheid, Meike ging vandaag mee “varen”.

Meike als pup, nog geen zeebenen

De boot werd vol gelegd met dekens, handdoeken, proviand en bovenal ook wat te drinken. Iedereen zocht zijn zwemspullen en na een uurtje op en neer lopen tussen huis en boot leken we met zijn allen voorbereid op de tocht. Of toch niet, eten en drinken voor de hond ontbrak nog meldde dochter Pien. Nadat ook dit aan boord gesleept was konden we vertrekken. 

Daar dacht Meike anders over

Meike was al duidelijk bewust van het feit dat de hele familie iets leuks ging doen en stond in de eerste linie klaar om mee te gaan. De riem om en op naar de boot. Toen moest het gebeuren. Meike liep naar de steiger en al snel werd duidelijk dat het niet eenvoudig werd om haar aan boord te krijgen. Ze woog al zo´n 40 kg en hing met al dat gewicht in de riem. Alleen de gedachte dat zij de boot op moest maakte haar al weerbarstig, en dat terwijl ze wel graag met ons mee wilde. 

Even op de boot tillen was wel een optie, maar het was niet uitgesloten dat ze gelijk weer het land op zou springen, de angst in haar ogen was zeer sprekend. Het was onze overtuiging dat alleen met rust, beleid en een goed lokmiddel (eten of eten) we haar gingen overtuigen van het feit dat de boot echt leuk was. De zak met voer werd uit het vooronder te voorschijn gehaald en haar bak gevuld. Meike was gelijk geïnteresseerd. Voer is voor haar, hoe pijnlijk ook voor ons, belangrijker dan de liefde die wij voor haar toonden. 

Ze werd zoals gebruikelijk gesommeerd om te gaan zitten en pas als wij het commando “pak maar” hadden gegeven zou ze op haar bak afstormen. En naar wij hoopten dan gelijk de angst van de boot overwinnen en in de boot springen. Het liep iets anders, haar wens om naar het eten te gaan was heel sterk, maar de angst om de boot in te gaan deed haar verstijven toen ze de steiger op schoot. Jammer de truc werkte maar ten dele. Ze stond al op de steiger, nog een stapje verder en we konden varen. 

Meike realiseerde dat ze nu wel heel dichtbij het begeerde voedsel op de boot was. We hebben haar voorpoten toen in het gangboord gezet. Dat deed de twijfel niet bepaald afnemen. Ik vermoed dat het hetzelfde gevoel is dat ik elk jaar weer heb als ik voor het eerst sinds een tijd op de boot stap. Hij ligt ogenschijnlijk stil maar je evenwichtsorgaan maak je niets wijs. Op het vaste land is het anders dan op een boot. Het gevoel zal wel sterker zijn als je in een klein onstabiel bootje stapt maar zodra je aan boord van mijn sloepje stapt dan herken je gelijk wat ik bedoel. We moesten Meike dan ook ongeveer de boot in prijzen en het voer voor de neus houden. Uiteindelijk nam ze de laatste stappen was ze aan boord.

Het is wel een redelijk bootje maar met 5 kinderen, 2 volwassenen en een Landseer van 6 maanden is de boot ook echt gevuld. Ook Meike realiseerde zich dat. En of dat de reden was dat ze niet wilde gaan liggen weet ik niet, het kan ook zijn omdat ze de horizon wilde blijven zien. Vergelijkbaar met mensen die last hebben van zeeziekte.

En de terugweg...

Na een paar kwartier varen en twee sluizen verder arriveerden we op de Gouwzee. We voeren naar voor Meike bekend terrein, het Hemmeland. De plek waar ze ongeveer elke dag liep en de Gouwzee in ging om te zwemmen. Via een aanlegsteiger ging ze aan wal en het eerste wat ze deed was een rondje gaan zwemmen. Daarna was ze eigenlijk niet meer te motiveren aan boord te komen.  Ach, en dan leg je gewoon de hele dag aan en geniet van het mooie weer. 

En aan het einde van de dag loopt de helft van het gezin met de hond terug naar huis en de kapitein brengt de boot terug naar de thuishaven.

De 'caav'

'Knuffeldier'

Knuffelen is een soort van basis gevoel dat elk mens heeft. Zeker als kind is de behoefte heel groot. Niet voor niets is er meestal een grote schare knuffeldieren aanwezig in de gemiddelde kinderkamer. En als de statistieken kloppen heeft nog ruim 25% van de volwassenen een knuffel die mee gaat naar bed en op vakantie.

Veel kinderen willen niet alleen een stoffen knuffeldier maar gaan voor iets tastbaarders: een huisdier. Ouders met kinderen, in  de leeftijdscategorie tussen de 4-10 jaar, willen vaak geen huisdier. Ze zijn eigenlijk al veel te druk met hun werk, huis, het gezin en de kinderen in het bijzonder. De gedachte dat zij ook nog eens elke dag de hond 3 keer moeten uitlaten weerhoudt veel ouders van het aanschaffen van een hondje.

Vaak kiezen ouders voor een huisdier dat wel een hoge aaibaarheid heeft maar minder verzorging nodig heeft.  Omdat de kat zich vooral laat aaien als het hem uitkomt kiezen ouders vaak voor knaagdieren als de cavia of de hamster. Hoewel de laatste vooral op het oog een grote aaibaarheid heeft maar in realiteit niet met zich laat sollen. En als het hem of haar niet schikt blijken die snijtanden die zich overal dwars doorheen knabbelen ineens vlijmscherpe bijters.

De cavia

De cavia blijkt een goed alternatief. Hij  laat zich aaien wanneer jij dat wil en is zeker niet agressief. Hoewel het eigenlijk kuddedieren zijn worden ze in veel huishoudens alleen gehouden. Mijn zus was ook tot de conclusie gekomen dat een cavia een goede combinatie was van pedagogisch verantwoorde zorgtaak met een behoefte aan knuffelbaarheid.  En op jonge leeftijd werd er een cavia geïntroduceerd in het huishouden van de familie. De kinderen verzorgden de cavia buitengewoon goed en hadden er ook veel lol met het dier, die zich ogenschijnlijk alles liet aanleunen.

Het voordeel van een cavia is dat, als je dreigt hem vergeten te voeren, hij zich wel meldt als hij ruikt dat de groenten gesneden worden. Eigenlijk een ideaal huisdier. En de aaibaarheid van “caav” is ook hoog en hij is zeer bereid om zich aan te passen aan de fantasiespeelwereld van kinderen.  Vaak werd hij meegenomen in de poppenwagen en ging hij mee uit wandelen of werd er een cavia pretpark gebouwd waar hij dan ging zitten onder de speelrots in plaats van erop.

De 'caav' en Meike

De cavia van mijn nichtje

Met een optimale verzorging (vergeet vooral zijn vitamine C niet), kan hij al gauw een jaar of 4-7 oud worden. Maar dan zal het verouderingsproces ook bij dit dier leiden tot de dood.  En de eerste cavia bij mijn zus werd inderdaad zo’n 7 jaar oud toen hij ineens ’s ochtends stijf in zijn vertrouwde holletje werd gevonden. Het verdriet bij mijn nichtje was intens en groot. Ondanks dat “caav” een waardige begrafenis had gehad kon ze maar niet wennen aan het feit dat er geen cavia meer was in haar leven.

Als peetoom kan je een dergelijk verdriet niet negeren. Ik overlegde met een van mijn assistentes, Lia, op de praktijk. Zij had immers, je gelooft het niet, een dierenwinkel naast haar 36-urige baan. Naast voer voor huisdieren verkocht ze ook levende have zoals cavia’s, ratjes, muizen. Lia zou een leuke cavia uitzoeken voor mijn nichtje en ik zou haar verassen met een nieuwe “caav”.  Lia zou de cavia meenemen op donderdag en op zondag zou ik op verjaardagsvisite gaan. In de tussentijd mocht de cavia dan even bij ons logeren. Omdat Lia ervan uitging dat mijn nichtje ook een beetje keuze moest hebben nam ze op die bewuste donderdag twee cavia’s mee. Mijn kinderen waren, in bijzonder de jongste van het stel, helemaal dol met die twee beestjes.

Goede lezer, u begrijpt het wel, nadat mijn nichtje haar keuze had gemaakt voor de ene cavia Missie, bleef de andere cavia Fluffie bij ons wonen. Terug naar Lia, daar was volgens mijn kinderen geen sprake van.  En toen hadden wij dus naast de honden, schildpad en een aquarium voor mallawi cycliden ook een “caav”.

Troonswisseling

Een paar jaar geleden werden we in februari verrast door onze toenmalige Koningin. In een op alle zenders uitgezonden extra nieuwsuitzending kondigde ze aan dat ze afstand zou doen van de “Troon”.  En zoals vastgelegd in wet zou Prins Willem Alexander haar gaan opvolgen. We kregen in Nederland een nieuwe koning.

Ook in huize Maarschalkerweerd heeft een tijd terug een troonswisseling plaats gevonden. Koningin Meike is op brute wijze onttroond en haar positie is overgenomen door prinses Cato de eerste, nu koningin Cato. De wijze waarop deze wisseling van de macht plaats vond had niets weg van het uiterst harmonieuze verloop van de troonswisseling in Nederland.

Het was al lange tijd duidelijk dat er een wisseling van de macht op komst was. Meike was de laatste tijd, mede door haar langdurige elleboogblessure, niet meer de snelste. Zoals dat dan gaat in de opportunistische hondenwereld, zag Cato haar kans. Heel langzaam veroverde ze terrein. Het begon met het balspel, Cato was nu sneller dan Meike en dat liet ze dan ook zien. Nu liep zij triomfantelijk een ereronde met de bal in haar bek, terwijl Meike lijdzaam toekeek.

links: Cato                                      rechts: Meike

Tijdens het wandelen waren er momenten waarop de prinses even liet merken dat ze zich niet neerlegde bij de hegemonie van Koningin Meike. Ik zag dat Cato in het spel met Meike haar steeds weer als laatste pakte in de “broek” van haar zwakkere rechter achterbeen. Daardoor raakte Meike dan uit balans en Cato was altijd sneller weg dan dat Meike kon reageren. De staart werd tijdens dit spel zeer hoog gedragen, een niet ras specifieke dracht van de staart zal ik maar zeggen. Tijdens de Landseer wandeling werd het wel eens “een blije dracht” genoemd. Ik kan het niet anders als zien als een teken van dominantie.

Ook in huis moest Meike regelmatig het onderspit delven tijdens het spel, zeker trekspelletjes met de flos werden bijna altijd gewonnen door Cato. Dit was mede te danken aan de ontwikkeling van de fysiek van Cato, die steeds meer atletisch ontwikkelde.  Ondanks de wat langere vacht is elke spiergroep te zien. Haar schouders en heupen zijn één bonk spieren.

Van de ene op de andere dag kwam er een andere dimensie in de machtsstrijd. Meike werd nu met enige regelmaat door Cato aangepakt. En dat was niet een gezellig theekransje maar puur geweld. Cato ging de confrontatie aan. Meike leek zich daar in eerste instantie niet bij neer te willen leggen en gaf repliek. Beide fronten leden verliezen.  De èèn een gat in een lip, de ander in een oor en ook in de flank trof ik bijtwonden aan. Helaas voor Meike waren haar verliezen in deze oorlog groter dan die bij Cato. En eigenlijk kunnen we stellen dat Meike nu koningin af is. Ze mag niet meer bij ons in de buurt komen, zelfs als we haar roepen dan zie je aan haar houding dat ze niet langs Cato durft.

Het is voor ons allemaal nog wel wat onwennig dat Meike niet meer de baas is. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de wijze waarop ons vorstenhuis zijn troonsopvolging arrangeert, maar in de honden wereld gaat dat nu eenmaal anders. De alpha bitch is de baas en als je je daar niet bij wil neerleggen dan moet je dat bezuren.

Meike na injectie van de stamcellen

Zaterdagochtend laat ik de honden uit en loop terug via de garage. Daar zijn diverse klusjes mannen aan het werk en ik raak aan de praat met een van hen. De honden lopen alvast door naar de achterdeur van het huis omdat ze weten dat hen daar een heerlijke maaltijd te wachten staat.  Op het moment dat ik naar het huis loop staan de dames al te smikkelen. Ze zijn naar binnen gelaten door Fons, één van de klusjesmannen die bijna wekelijks  bij ons in huis aan het klussen is. Fons weet mij te melden dat hij het opvallend vindt dat Meike zoveel soepeler de trap op sprong naar het huis. Veel beter dan de afgelopen tijd meldt hij. Dit is voor mij een van de eerste wat objectievere waarnemingen dat mijn hond nu twee weken na injectie van de stamcellen beter gaat functioneren.

Tussen u en mij gedacht en gezwegen, ik vond zelf ook al dat ze beter functioneerde. Maar mijn wetenschappelijke scepsis weerhield mij dit hardop uit te spreken. Het was mij ook al opgevallen dat ze beter liep, zeker nog niet de oude maar wel beter. De rechter achterpoot werd tijdens het lopen niet goed belast en als ze op asfalt liep dan hoorde ik de rechter achterpoot met de nagels over de grond gaan. Dit sleepje is er nog wel maar echt minder lang en soms hoor ik het helemaal niet meer. Ze belast haar been meer maar heeft nog wel die "kwink" waarbij ze het been naar buiten draait tijdens de standsfase van het achterbeen. Maar ook deze kwink is niet meer zo evident en soms lijkt ze normaal te lopen.

Meike

Nu we drie weken verder zijn durf ik toch met zekerheid te stellen dat er een positief effect uitgaat van de stamcellen. Het kan onmogelijk zijn dat er al nieuw kraakbeen is ontwikkeld maar er gebeurt toch echt iets dat tot gevolg heeft dat ze beter functioneert. Niet alleen is de kreupelheid minder maar het valt ook op dat ze vrolijker en ondernemender is. De "flos" waar ze vroeger echt dol op was had ze al ruim een jaar niet meer in de bek gehad. Nu staat ze ineens met dat stinkende ding in haar bek en is ze haar jongere vriendin aan het uitdagen. En dan gaat ze er ook volledig voor. 
Meike was twee jaar geleden de alfa teef van ons roedel, maar al snel werd deze rol opgeëist door haar jongere en vitalere vriendin Cato. Dit ging niet zonder slag of stoot maar was onvermijdelijk. Meike haar orthopedisch disfunctioneren maakte dat ze echt niet meer de rol van "the bitch" kon waarmaken. Maar nu die stamcellen er drie weken in zitten herken ik weer iets van de Meike van een aantal jaar geleden. En ik maak me sterk dat als ze zich goed genoeg voelt dat we nog een zware periode tegemoet gaan. Opportunistisch als Meike is zal ze proberen haar positie terug te veroveren.

Cato (links) en Meike liggen heerlijk te slapen in kantoor

Volgens de producent van de stamcellen is het echte effect pas te beoordelen over drie maanden na de injectie, maar de eerste tekenen zijn veelbelovend. Als de verbetering van haar heupen zo doorzet dan overweeg ik serieus om ook het restant stamcellen die nu bij de min 70 graden in het laboratorium liggen, te ontdooien en op te laten kweken en activeren en die dan in de beide ellebogen te spuiten. Als dit het gewenste effect heeft dan ben ik bang dat Cato moet vrezen voor haar positie als alfa teef van ons roedel. Als Meike zich mans genoeg voelt en geen pijn meer heeft zal ze zeker overwegen de in haar ogen scheve machtverhoudingen te doen kantelen. Ik zie op tegen de grimmige sfeer die dat zal opleveren maar aan de andere kant gun ik het die doos van Meike wel.

De stamcellen zijn er

Woensdagochtend kijken Meike en Cato, mijn twee honden, me verbaasd aan. Er is geen eten na de ochtendwandeling. Meike moet namelijk vandaag nuchter blijven. En alleen Cato eten aanbieden is echt voor Meike equivalent aan martelen. Dit doen we haar maar niet aan en dus moet haar vriendin Cato  mee vasten.  Vorige keer vertelde ik dat we de versleten heupen van Meike gingen behandelen met stamcellen. Een stukje vet werd afgenomen en opgestuurd. Vandaag krijgt Meike haar opgekweekte eigen stamcellen terug.  

In een laboratorium hebben ze de stamcellen uit het opgestuurde vet geïsoleerd, opgekweekt en geactiveerd. Eergisteren werden we door hen gebeld dat ze voldoende stamcellen hebben om toe te dienen aan onze hond. Het pakketje met stamcellen komt per koerier naar Amsterdam en we plannen de ingreep voor het eind van de dag.

Het anesthesie team bereidt de ingreep voor. Meike krijgt voor de ingreep een combinatie van middelen die pijn onderdrukken en haar heerlijk laten slapen.  De operatie assistent scheert de huid op de injectieplek en brengt Meike slapend naar de röntgenruimte.  Daar kunnen we, naast röntgenfoto’s, ook bewegende röntgenbeelden maken(zogeheten doorlichting of fluoroscopie).  Dit maakt het in dit geval mogelijk om een naald heel gericht in het heupgewricht te prikken.

Zo geef ik onder röntgendoorlichting de injectie stamcellen in het heupgewricht

De gehele procedure moet steriel uitgevoerd worden en dus wordt de geschoren huid gewassen en gedesinfecteerd. De chirurg draagt tijdens de ingreep steriele handschoenen. Als de naald volgens de doorlichtingbeelden in het heupgewricht zit maakt de andere arts het in te spuiten mengsel klaar. In dit mengsel zitten de opgekweekte en geactiveerde stamcellen en een dragerstof. Dit laatste mag pas net voor het injecteren gemengd worden met de stamcellen.
Daarna wordt het mengsel ingespoten. De naald met de lege spuit moeten nog minimaal een minuut in het gewricht blijven zitten. Na een minuut is het mengsel van stamcellen en dragervloeistof gestold en kunnen de stamcellen dus niet meer via het aanprikgaatje van de naald uit het gewricht ontsnappen. Nadat de eerste heup is geïnjecteerd herhalen we de gehele procedure voor de heup van de andere kant.

Nog een beetje verbaasd wordt Meike weer wakker

Een klein half uurtje later zit Meike wat verbaasd maar uiterst tevreden in het kantoor. Ze komt bij uit haar roes. Nog geen half uur later gaat ze mee naar buiten en doet een grote plas.
Soms is het begin moeilijk maar in dit geval lijkt het heel soepel te gaan. De volgende ochtend loopt ze lekker mee naar buiten, geheel volgens de instructie krijgt ze de komende 3 weken beperkte beweging (lijnrust en korte wandelingen) en nu maar duimen en vooral kijken.

Stamcellen voor onze Meike

Artrose in alle poten 

Mogelijk wist u het nog niet, maar ik heb zelf twee honden (Landseren), de ene is 6 jaar oud en de ander bijna 2. De oudste hond, Meike, kwakkelt al geruime tijd met haar gewrichten. Ze heeft duidelijk heupdysplasie en dan heeft ze ook nog last van haar ellebogen. Zowel de ellebogen als de heupen zijn versleten, ze heeft dus artrose in alle poten. Als ik het met orthopedische ogen bekijk is ze eigenlijk een orthopedisch wrak. Tot de leeftijd van 5 jaar heeft ze ogenschijnlijk nergens last van gehad. 

Toen kreeg ze echt last van haar gewrichten.  Ze ligt het liefst,  we lopen nog maar kleine eindjes met haar. Als ze een keer uit de band springt dan heeft ze gelijk klachten. Dan loopt ze kreupel of ze kan na een tijd liggen niet of nauwelijks in de benen komen. Met name de rechter heup is een groot probleem voor haar.  

Een kunstheup ?

Ik stond in dubio of ik haar een heupprothese zou geven. Als de operatie en nazorg goed gaat, heeft de hond een heel nieuw en pijnvrij leven. Echter als er complicaties ontstaan dan kan dat ook heel erg tegenvallen. De kans op een goed verloop van de operatie is veel groter dan de kans op complicaties maar de complicaties zijn wel ernstig. Voor mij was het dus een keuze van laten we haar inslapen of geven we haar die kans  nog. En eigenlijk had ik deze zomer al het besluit genomen. Ik zou haar een kunstheup gaan geven.

Een röntgenfoto van een hond met een kunstheup

Ik had al röntgenfoto's van haar heupen gemaakt om de protheses in te meten en zou deze bestellen. Maar toen ging ik met mijn collega Dick van Zuilen naar het congres van de orthopedische specialisten (de ESVOT in 2014). Daar hoorden we een hele dag over de nieuwe mogelijkheden en onmogelijkheden van de behandeling van gewrichten en pezen met ACP en stamceltherapie. Na deze dag ontstond er interesse die langzaam doorgroeide naar een sceptisch enthousiasme. 

Behandeling met stamcellen

Hoewel niet alle ins en outs van deze nieuwe therapie duidelijk voor me zijn, en het ook onduidelijk is of het nu echt wel werkt zijn, er voldoende goede argumenten om deze therapie  toch te gaan inzetten. 

In mijn optiek moet je als dierenarts geen therapie gebruiken zonder het ook op je eigen hond of kat te durven toepassen. En ik raakte zodanig overtuigd dat ik met de rest van de familie besloot onze Meike te gaan behandelen met stamcellen. Ik koos voor de methode waarbij stamcellen worden opgekweekt nadat ze zijn gefilterd uit vetweefsel van de hond. Mijn voorkeur gaat uit naar deze techniek omdat de stamcellen ook bewaard kunnen blijven en later ook nog kunnen worden ingezet voor andere problemen. 

mijn hond Meike

In november 2014 opereerde ik Meike. Haar vetweefsel stuurden we samen met een grote hoeveelheid bloed van Meike op naar een laboratorium waar ze de stamcellen filteren, isoleren en opkweken. Als er meer dan 30 miljoen stamcellen zijn, vriezen ze een deel in voor eventueel later gebruik en de resterende 30 miljoen stamcellen worden geactiveerd om zich te gaan ontwikkelen richting kraakbeencellen. Deze stamcellen zullen vlak voor het inbrengen worden vermengd met een matrix. Deze matrix zorgt ervoor dat de stamcellen in het gewricht blijven en aldaar kunnen uitgroeien. 

Wat nu?

We zijn allemaal heel erg benieuwd en met ons vele anderen. Immers op het uitlaatveldje viel het iedereen op dat Meike aan de lijn liep na de operatie van het verwijden van het vetweefsel.  Als mensen dan horen wat de bedoeling is van de operatie dan is hun interesse gewekt. Want bijna iedereen kent wel een hond die ook lijdt aan de chronische en vaak uitzichtloze situatie van artrose van gewrichten.  

Als dit zou werken dan kunnen we hier mogelijk nog vele dieren mee helpen!

Meike heeft HD, opereren of niet?

Zoals ik vorige week vertelde, waren wij toen dus eigenaren van een mooie en lieve Landseerpup met heupdysplasie.


Een normaal ontwikkelde heup.
Het strakke kapsel (1) drukt de heupkop (2) goed tegen de heupkom (3)

Als dieren orthopeed weet ik als geen ander hoe nu om te gaan met een pup met HD. Feitelijk kan je op jonge leeftijd opereren zodat je op termijn erger voorkomt óf je kunt rust geven en afwachten hoe het een en ander zich ontwikkelt. En als in het laatste geval het helemaal verkeerd gaat dan is er altijd nog een laatste redmiddel, een totale heupprothese.

Wat bepaalt nu de keuze om met je eigen pup voor een operatie te gaan of niet. Soms wordt de keuze gedomineerd door de kosten van de ingreep die niet onaanzienlijk zijn. Kosten van een bekkenkanteling per kant zijn al gauw 1750-2000 euro. Wat waren de argumenten die onze keuze beïnvloedde?  

Het is bijna niet te geloven maar Meike is niet onze eerste hond met heupdysplasie, er waren al twee honden Meike voorgegaan (onze Max en Roos). Ook van deze beide pups stond op jonge leeftijd al vast dat ze aanleg hadden voor het ontwikkelen van heupdysplasie. Ook hier was gewikt en gewogen wat we zouden doen. In beide gevallen hebben we toen samen met mijn collega’s besloten niet te opereren. In beide gevallen heb ik die honden gevolgd tijdens hun hele leven. Zij kregen beiden uiteindelijk wel klachten van hun heupen maar op een leeftijd die ook pastte bij hun bejaarde leeftijd en gedrag. Uiteindelijk hebben ze met goede medicatie en artrose ondersteunende voeding een pijnvrije oude dag gehad en liepen tot op het laatste moment (14 en 14.5 jaar) nog vrolijk hun rondje mee. 

Een afwijkend ontwikkelende heup.
Door het slappe kapsel is er weinig of geen druk van de kop in de kom. Met als gevolg een ondiepe kom en afgeplatte kop.

Alsof de duivel er mee speelt hadden we nu een derde pup met aanleg voor HD. En weer stonden we voor de lastige keuze een jonge speelse hond te gaan opereren en ruim 3 maanden in een hok te stoppen (de revalidatietijd van 2 bekkenkantelingen) of de pup een rustige jeugd geven in de hoop dat de heupen zich zouden ontwikkelen zoals we eerder hadden meegemaakt bij onze Max en onze Roos. 

De klachten en geconstateerde afwijkingen bij Meike leken vergelijkbaar met wat ik bij onze andere honden ook had gezien. Ze waren milder dan de patiënten die we bijna wekelijks voorbij zien komen. En die positieve ervaring met de conservatieve therapie bij de vorige honden hebben denk ik de doorslag gegeven. Voor elk dier moet je als chirurg denk ik goed wikken en wegen en soms moet je ook realiseren dat ‘niet opereren’ een betere keuze is.

Dus besloten we Meike niet als pup te laten opereren aan haar heupen. De tijd zou leren of Meike goed zou blijven lopen. Hierover de volgende keer meer.

Meer weten over heupdysplasie en de behandelmogelijkheden? Kijk dan op onze website op www.mcvoordieren.nl/heupdysplasie