Zwemmen met Meike

Vele viervoeters op het strand

Afgelopen maanden waren ze er weer, die dagen van boven de 30 graden. En dan is er niets lekkerder, althans dat vind ik, dan naar het strand gaan. En dan wel een “honden minnend strand”. Lekker naar de zee, een beetje chillen, genieten van de zon in het zand en af en toe lekker zwemmen. Mijn persoonlijke voorkeur, en die van vele, is Parnassia op de kop van Bloemendaal. Een goede combinatie van een leuke strandtent, een fijn strand en vaak goede parkeer gelegenheid. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar het is mijn mening dat de ontspannen en gezellige sfeer die daar op het strand aanwezig is, komt door het bij elkaar komen van vele viervoeters en mensen die honden leuk vinden.  

Mooi of slecht weer, het strand is altijd goed!

Cato is echt de snelste

Onze honden vinden het strand altijd fun of het nu mooi of slecht weer is. Als we door de slagboom bij de duinen gaan weten ze het al, dan staan ze zich te verdringen in de achterbak. Als de klep open gaat dan rennen ze een vreugderondje op de parkeerplaats, om zich volledig te focussen op “de bal” en de werpstok die ik in mijn hand heb. Ze zijn allebei gek op de bal. Cato is, helaas voor Meike, de snelste en pakt de bal het vaakst maar dat mag de pret niet drukken. 

Meike gaat er, ondanks haar zwakke orthopedische gestel, vrolijk achteraan. En als ze de bal eens per ongeluk heeft is ze de koningin van het strand. Van slenteren gaat ze parmantig paraderen en laat ze de bal niet meer los, tot grote frustratie van Catootje. Soms denk ik 'waar is de bal nou' en dan kijk ik achter die gordijnen van lippen en constateer dat de bal dan nog steeds in haar mond zit. Gedwee laat ze hem dan uit haar mond vallen en kijkt met weemoed naar de bal omdat ze weet dat Cato deze bij de volgende worp weer als eerste zal gaan ophalen. 

Meike helemaal in haar element

Eén moment dat Meike de baas is

Er is echter één moment waarop Meike Cato de baas is, en dat is met het apporteren van de bal uit het water. Cato durft niet door de golven, wel in het water maar niet door de branding. In zoet water zwemt ze hele einden en is nergens bang voor maar die branding van de zee, die roept echt een diepgewortelde angst op. En daar profiteert Meike volop van. Als ze parmantig kon zwemmen dan deed ze dat. Ze gaat vol de golven in en door de branding de volle zee op en dan haalt ze snel de bal om die vervolgens op het strand terug gekomen netjes te bewaren in haar kamertje achter die zwart wit gespikkelde gordijntjes. 

Dat Meike de branding kan trotseren geeft haar nog een privilege. Ze kan, en dat doet ze graag, mee gaan zwemmen. Net als ik mag ze graag een half uurtje “baantjes trekken”. Een term die nog stamt uit de tijd dat ik elke dag in het zwembad lag om aan mijn conditie te werken (lang geleden hoor). Meike is een echte zwemmer. Een beetje zoals de beelden op YouTube als je als zoektermen “landseer” en “rescue” intypt. Het liefst zwemt ze zo dicht mogelijk bij je. Wat op zich geen aanrader is want ze maakt grote slagen met haar poten en zonder enig kwaad te willen doen is er wel eens wat persoonlijk contact. Je moet dus zorgen dat je sneller zwemt dan Meike en als laatste een noodscenario een bal gooien als ze sneller is. De liefde voor de bal is groter dan die voor jou als baas, en dat geeft je weer een kleine zwemvoorsprong. Anders kom je het water uit vol met grote rode striemen van haar lieftallige nagels. 

Cato vindt het maar niets, die branding

Cato, volledig in de stress op de kant, weet ondertussen van gekkigheid niet wat ze moet doen. Ze wil het water wel in maar hoe zeer ze zich dan ook over haar angst probeert heen te zetten het lukt haar niet. En uit volledige frustratie gaat ze zo hard als haar benen haar kunnen dragen naar de handdoeken verder op het strand. Alwaar ze gealarmeerd fier voor zich uit zit te kijken, ze bewaakt de spullen en wacht tot op het moment dat je je weg terug baant naar het strand. Als je net door de golven komt het strand op loopt dan komt ze als een dolle dries naar je toe rennen en toont ze hoe blij ze is je weer te zien. En Meike krijgt een paar snauwen.. Uiteindelijk is er op het land maar één de baas en dat is Cato. 

Meike 6 maanden na de stamcellen

Effect!

“Je ziet het wel, dat die stamcellen wat doen bij Meike” zei laatst één van de vele hondenuitlaters op het Hemmeland. Iedereen leeft met haar mee en kijkt ook kritisch wat het effect is van de stamceltherapie. En ik ben het met deze dame eens. Meike is na het injecteren van de stamcellen in haar heupgewrichten beter gaan lopen. Ze is enthousiaster en ze kan meer. 

Meike met haar vriendin Cato net na de behandeling met stamcellen

Het effect van de stamcellen 3 weken na injectie was evident. De hond liep beduidend beter en die verbetering zette zich ook door in de maanden die erop volgde. Maar na een maand of drie leek de werking iets af te nemen. Dat constateerde niet alleen wij maar ook de omstanders en honden liefhebbers om ons heen.

Wat aan Meike opviel in de eerste drie maanden, was dat ze makkelijker overeind kwam, maar vooral ook weer wilde rennen, ballen ging halen en ook weer flink ging zwemmen. De rechter achterpoot is ze nooit normaal gaan belasten, daar zat een slag in en die bleef je zien. Maar zo volledig door haar achterbenen zaken deed ze niet meer. Na drie maanden viel ons op dat ze toch weer vaak ging slenteren. Natuurlijk ze hoeft niet zo levenslustig te zijn als haar huisgenoot Cato van net 2 jaar, maar 200 meter achter je aan gaan lopen is weer wat anders. Na 3 maanden moesten we haar toch weer af en toe een pijnstiller geven als ze meer had gedaan.

Nu last van de ellebogen

Het lastige bij Meike is dat ze vooral kreupel liep in de achterhand toen wij haar de stamcellen toediende.  Echter er is meer orthopedisch mis met haar. Ze heeft helaas ook elleboog dysplasie, weliswaar  leek dat probleem minder groot dan het probleem van de achterbenen. Maar als ik nu kijk hoe ze overeind komt dan heeft ze niet alleen last van haar achterbenen maar ook van de voorhand. De ellebogen hinderen haar toch ook in haar dagelijks bestaan, meer dan ik had ingeschat.

Kunstheup of stamcellen? 

Toch moet ik concluderen dat bij Meike de stamcellen haar levensvreugde wel hebben vergroot. Maar dat het resultaat niet vergelijkbaar is met een hond heupartrose waarbij we een totale heup prothese hebben uitgevoerd. Die honden lopen in mijn optiek echt beter.

Hadden we er achteraf dan beter aan gedaan Meike te voorzien van een kunstheup? Dat is een gewetensvraag. Meike is vrolijker dan ze was en daarmee heeft de stamceltherapie dus toegevoegde waarde voor haar. Maar als we haar een nieuwe heup hadden gegeven was  ze mogelijk nog gelukkiger geweest. Waarbij opgemerkt dat ook vele malen ongelukkiger had kunnen zijn, als ze complicaties had gehad van het plaatsen van een nieuwe heup. Die complicaties treden niet vaak op maar als ze wel ontstaan zijn ze vaak zo heftig dat je gewenst had  de operatie niet te doen. Dat maakt het kiezen van de juiste therapie ook zo moeilijk.

In de overweging kunstheup of stamcellen, heb ik naast de complicatie kans van de twee ingrepen ook meegenomen dat Meike niet alleen afwijkende heupen heeft maar ook versleten ellebogen. Ook al krijgt ze nieuwe heupen, daarmee zijn haar ellebogen nog steeds pijnlijk.  Daarom leken de stamcellen mij een betere optie.

Niet 'the one and only solution'

Is de stamceltherapie de oplossing voor honden met artrose? Als ik naar Meike kijk, doet het zeker wat, mogelijk zelfs meer dan ik had verwacht. Maar het is op het moment niet “the one en only solution”. Het is een aanvullende therapie net zoals vele artrose behandelingen. We kunnen de ziekte dragelijker maken, het gaat niet over.  

Het effect van een behandeling beoordelen we in de wetenschap niet alleen op één patiënt.  Het gemiddelde effect van de therapie kunnen we alleen vaststellen op een grote groep patiënten. En bovenal liefst vergeleken met een placebo behandeling (bv een injectie met steriele vloeistof in het gewricht in plaats van stamcellen).

Kortom aan het verhaal van Meike kunnen we geen conclusies verbinden over de effectiviteit van de werking van stamcel therapie, dat zou te kort door de bocht zijn. Daar is meer onderzoek voor nodig. Waar mogelijk zou ik graag een steentje bijdragen aan dit type onderzoek in de toekomst. Ik ben ervan overtuigd dat stamceltherapie aan de basis van de behandeling van veel aandoeningen staat en er nog veel toepassingen worden ontwikkeld in de komende jaren.

Alles evaluerend denk ik wel, dat ik beter de stamcellen bij Meike zowel in de ellebogen als in de heupen had moeten spuiten. Maar op dat moment was het voor mij niet zo duidelijk dat die ellebogen haar zoveel klachten opleverde. Kon ze maar praten, dan had ze ons kunnen vertellen wat haar het meest pijn deed en hoe de verhouding van pijn was als ze de voor en achterbenen met elkaar vergeleek.  Helaas dat kunnen ze niet en dat maakt ons vak dus best moeilijk. En soms moet je dan ook vast stellen dat je achteraf beziend, de zaken anders had aangepakt.

Maar het is makkelijk praten achteraf! Als je wist dat je ging vallen dan ging je van te voren liggen (Quote Annie Maarschalkerweerd- van der Molen). En zo is het. 

Zonder honden op vakantie!

Zomervakantie! 

De zomervakantie komt eraan. Net als vele Nederlanders gaan ook wij met de hele familie op vakantie. Nou ja de hele familie eigenlijk niet, want onze honden blijven thuis. De landen die wij vaak bezoeken liggen rond de Middellandse zee daar moet je honden dan ook alleen maar mee naar toe nemen als je voorzorgsmaatregelen treft. Het is sneu als ze thuis komen met bloedparasieten die ze daar kunnen oplopen. Beter voorkomen dan genezen en de beste manier van voorkomen is voor ons om ze gewoon thuis te laten. 

In ons geval is er nog een reden. Onze twee dames hebben een omvang die noodzaakt om met 2 auto’s op vakantie te gaan, wat niet echt praktisch is. Gelukkig hebben we logeeradressen waar ze zich erg thuis voelen.

Portugees ritme

We zitten nu al even in Portugal en hebben ons al min of meer gesetteld. Net als thuis heb je je favoriete bakker en supermarkt ontdekt en ga je net als thuis over in nieuw Portugees ritme.

Leuk Portugees hondje

Elke ochtend sta ik redelijk vroeg op samen met mijn vader van 90, die ook mee is. Even over 7 gaan we naar de bakker. Dan blijkt, niet alleen wij hebben een ritme en dagelijkse gewoontes, maar ook de Portugezen. Elke dag zien we het oude mannetje in zijn werkkleding op zijn fiets met mandje achterop op de zelfde weg lopen. Komen we dezelfde joggers tegen en ook bij de bakker treffen we een wereld van gewoontes aan. 

Wij hebben ons een beetje aangepast aan de lokale gewoontes. Je koopt namelijk brood en dan drink je op het terras een kop koffie. Dat doe je overigens elke ochtend met dezelfde personen. De minimaal 80 jarige oude man die elke dag op zijn racefiets komt, bestelt een koffie met extra melk en een geroosterde boterham. Die hij weekt in zijn koffie en hem dan smakkend naar binnen werkt. Onderwijl hij de krant analyseert met zijn vaste tafelgenoten. Mijn vader en ik zijn inmiddels ook meubilair geworden van de bakkerij, de dame achter de balie weet al welke broodjes we willen hebben.

Gewoontedieren

Dan nemen we met de broodjes en de koffie plaats op het terras. Waar blijkt dat niet alleen de mensen gewoontedieren zijn maar ook de honden. Elke ochtend wordt er ergens een hek of voordeur geopend en komen er twee viervoeters naar de pastelaria, alwaar ze een kruimel of een stukje brood van de omstanders proberen te bemachtigen. Ze weten precies wat hun domein is: tot het terras en geen stap verder. 

de Golden Retriever op Teckelpootjes van de bakkerij

Overigens laten ze aan resterende honden populatie van Loule ook weten wat hun terrein is. Elke wieldop en elk paaltje van het terras wordt gemarkeerd. En mocht er een hond zijn die ook denkt dat hij bij de bakker voor de deur mag staan dan wordt hem dat snel duidelijk gemaakt. Hoe schattig en klein de Golden Retriever op Teckelpootjes ook mag ogen, kom niet aan zijn bakkerij. Dan komt hij venijnig uit de hoek. Ook vrachtwagens mag hij niet. En probeert hij weg te jagen, wat ogenschijnlijk ook lukt, ze rijden immers gewoon door.

Zomers ochtend schouwspel

Elke ochtend bekijken we dit zomers ochtend schouwspel en onderwijl realiseer ik me dat ik, jij en iedereen op de aarde onderdeel is van een mierenhoop vol met dagelijkse gewoontes en patronen. Gelukkig maar, anders zou het een chaos worden.

Groet uit Portugal!

Lasja - Gastblog van Tijn Wiersema

Dit maal hebben we een gastblog van onze dierenarts Tijn Wiersema. Tijn werkt sinds dit jaar bij ons als dierenarts bij de afdeling Orthopedie. Hij vertelt jullie graag een persoonlijke ervaring over zijn eigen huisdier, die voor hem de motivatie was om dierenarts te worden. 

Eind 2014 was ik ik na 6 jaar studeren dierenarts. Tijdens mijn studie leerde ik de afdeling orthopedie van het MCD goed kennen door hier enkele weken stage te lopen en te werken als assistent. Na mijn afstuderen had ik het grote geluk dat ik direct mocht beginnen als dierenarts op de afdeling orthopedie.

Het begin van mijn studie zag er anders uit dan die van Roelof (zoals hij in zijn eerste blog beschreef). Na het vwo werd ik in één keer ingeloot voor de studie diergeneeskunde. 

Het is een flinke omschakeling als je vanaf het vwo diergeneeskunde gaat studeren. Eerder haalde ik veel vakken door de stof te begrijpen en dit tijdens tentamens toe te passen. Op de studie diergeneeskunde moet je niet alleen de stof begrijpen maar ontzettend veel uit je hoofd leren. Rijtjes stampen. Ik was dit helemaal niet gewend en had dus ook een moeizame start. Je moet als het ware leren leren.

Het mooie van deze studie is wel dat het heel duidelijk is waar je alle inspanningen voor doet. Je wilt namelijk dierenarts worden en dat kan alleen door deze studie te doorlopen. Hier haalde ik dan ook iedere keer weer de motivatie vandaan.

Twee ervaringen in mijn leven zijn tekenend geweest voor deze motivatie om dierenarts te willen worden. Toen ik een jochie van 13 jaar was kreeg ik van mijn ouders een hond. Ik wilde altijd al een hond en nu kreeg ik die eindelijk. De enige voorwaarde was dat ik alle zorg op mij zou nemen. Dit vond ik geen enkel probleem.

De hond die ik kreeg kwam uit het asiel en heette Lasja. Hij had een geschatte leeftijd van een jaar oud en alles moest hem geleerd worden. Al snel groeide hij uit tot een speelse, vrolijke en perfect luisterende hond.

Op 2.5 jarige leeftijd gebeurde er echter iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Tijdens het apporteren bleef de stok haken in de grond en richtte veel schade aan de keel van Lasja. Een zogenaamd stoktrauma. Ik leerde later op mijn studie dat dit regelmatig voorkomt. Ik ben direct naar de dierenarts gegaan. Omdat het zondag was had de dierenarts geen assistentie, dus moest ik helpen met de operatie van mijn eigen hond.

Na 2 dagen bleek echter dat er teveel schade was opgetreden en daarnaast waren de wonden geïnfecteerd geraakt. Ik moest Lasja op veel te jonge leeftijd laten inslapen. Ontroostbaar was ik. Ik denk dat dit de eerste belangrijke gebeurtenis is waar ik iedere dag weer de motivatie vandaan haal voor mijn werk. En de tweede ervaring? Daarover vertel ik in een volgend gastblog!

De hond en de boot

'Gracht in de achtertuin'

Wonend in de gemeente Waterland met een ‘gracht in je achtertuin’ dan heb je een bootje. Liefst een oude vlet of een leuk klein sloepje met weinig diepgang om zo door de ondiepe wateren van Waterland te varen. En als het helemaal mee zit even door de sluizen naar het grotere water de Gouwzee. Voor ons de perfecte manier om even helemaal los te komen van het dagelijkse werk. De hele familie gaat altijd mee op dergelijke tripjes. Liefst nemen ze ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes mee en wordt er volop gezwommen. 

In het voorjaar op een mooie zondag was het even 22 graden. Dit is de meest optimale dag voor een tochtje door de rietlanden. Onze hond Meike was op dat moment ruim 6 maanden oud en had nog geen zeebenen. Maar voor een Landseer die bekend staat om zijn affiniteit met water is dat natuurlijk een absolute must. Zwemmen deed ze al vol op maar in de boot was ze nog nooit mee gegaan. Onze kinderen waren het unaniem eens met elkaar, overigens een zeldzaamheid, Meike ging vandaag mee “varen”.

Meike als pup, nog geen zeebenen

De boot werd vol gelegd met dekens, handdoeken, proviand en bovenal ook wat te drinken. Iedereen zocht zijn zwemspullen en na een uurtje op en neer lopen tussen huis en boot leken we met zijn allen voorbereid op de tocht. Of toch niet, eten en drinken voor de hond ontbrak nog meldde dochter Pien. Nadat ook dit aan boord gesleept was konden we vertrekken. 

Daar dacht Meike anders over

Meike was al duidelijk bewust van het feit dat de hele familie iets leuks ging doen en stond in de eerste linie klaar om mee te gaan. De riem om en op naar de boot. Toen moest het gebeuren. Meike liep naar de steiger en al snel werd duidelijk dat het niet eenvoudig werd om haar aan boord te krijgen. Ze woog al zo´n 40 kg en hing met al dat gewicht in de riem. Alleen de gedachte dat zij de boot op moest maakte haar al weerbarstig, en dat terwijl ze wel graag met ons mee wilde. 

Even op de boot tillen was wel een optie, maar het was niet uitgesloten dat ze gelijk weer het land op zou springen, de angst in haar ogen was zeer sprekend. Het was onze overtuiging dat alleen met rust, beleid en een goed lokmiddel (eten of eten) we haar gingen overtuigen van het feit dat de boot echt leuk was. De zak met voer werd uit het vooronder te voorschijn gehaald en haar bak gevuld. Meike was gelijk geïnteresseerd. Voer is voor haar, hoe pijnlijk ook voor ons, belangrijker dan de liefde die wij voor haar toonden. 

Ze werd zoals gebruikelijk gesommeerd om te gaan zitten en pas als wij het commando “pak maar” hadden gegeven zou ze op haar bak afstormen. En naar wij hoopten dan gelijk de angst van de boot overwinnen en in de boot springen. Het liep iets anders, haar wens om naar het eten te gaan was heel sterk, maar de angst om de boot in te gaan deed haar verstijven toen ze de steiger op schoot. Jammer de truc werkte maar ten dele. Ze stond al op de steiger, nog een stapje verder en we konden varen. 

Meike realiseerde dat ze nu wel heel dichtbij het begeerde voedsel op de boot was. We hebben haar voorpoten toen in het gangboord gezet. Dat deed de twijfel niet bepaald afnemen. Ik vermoed dat het hetzelfde gevoel is dat ik elk jaar weer heb als ik voor het eerst sinds een tijd op de boot stap. Hij ligt ogenschijnlijk stil maar je evenwichtsorgaan maak je niets wijs. Op het vaste land is het anders dan op een boot. Het gevoel zal wel sterker zijn als je in een klein onstabiel bootje stapt maar zodra je aan boord van mijn sloepje stapt dan herken je gelijk wat ik bedoel. We moesten Meike dan ook ongeveer de boot in prijzen en het voer voor de neus houden. Uiteindelijk nam ze de laatste stappen was ze aan boord.

Het is wel een redelijk bootje maar met 5 kinderen, 2 volwassenen en een Landseer van 6 maanden is de boot ook echt gevuld. Ook Meike realiseerde zich dat. En of dat de reden was dat ze niet wilde gaan liggen weet ik niet, het kan ook zijn omdat ze de horizon wilde blijven zien. Vergelijkbaar met mensen die last hebben van zeeziekte.

En de terugweg...

Na een paar kwartier varen en twee sluizen verder arriveerden we op de Gouwzee. We voeren naar voor Meike bekend terrein, het Hemmeland. De plek waar ze ongeveer elke dag liep en de Gouwzee in ging om te zwemmen. Via een aanlegsteiger ging ze aan wal en het eerste wat ze deed was een rondje gaan zwemmen. Daarna was ze eigenlijk niet meer te motiveren aan boord te komen.  Ach, en dan leg je gewoon de hele dag aan en geniet van het mooie weer. 

En aan het einde van de dag loopt de helft van het gezin met de hond terug naar huis en de kapitein brengt de boot terug naar de thuishaven.

De 'caav'

'Knuffeldier'

Knuffelen is een soort van basis gevoel dat elk mens heeft. Zeker als kind is de behoefte heel groot. Niet voor niets is er meestal een grote schare knuffeldieren aanwezig in de gemiddelde kinderkamer. En als de statistieken kloppen heeft nog ruim 25% van de volwassenen een knuffel die mee gaat naar bed en op vakantie.

Veel kinderen willen niet alleen een stoffen knuffeldier maar gaan voor iets tastbaarders: een huisdier. Ouders met kinderen, in  de leeftijdscategorie tussen de 4-10 jaar, willen vaak geen huisdier. Ze zijn eigenlijk al veel te druk met hun werk, huis, het gezin en de kinderen in het bijzonder. De gedachte dat zij ook nog eens elke dag de hond 3 keer moeten uitlaten weerhoudt veel ouders van het aanschaffen van een hondje.

Vaak kiezen ouders voor een huisdier dat wel een hoge aaibaarheid heeft maar minder verzorging nodig heeft.  Omdat de kat zich vooral laat aaien als het hem uitkomt kiezen ouders vaak voor knaagdieren als de cavia of de hamster. Hoewel de laatste vooral op het oog een grote aaibaarheid heeft maar in realiteit niet met zich laat sollen. En als het hem of haar niet schikt blijken die snijtanden die zich overal dwars doorheen knabbelen ineens vlijmscherpe bijters.

De cavia

De cavia blijkt een goed alternatief. Hij  laat zich aaien wanneer jij dat wil en is zeker niet agressief. Hoewel het eigenlijk kuddedieren zijn worden ze in veel huishoudens alleen gehouden. Mijn zus was ook tot de conclusie gekomen dat een cavia een goede combinatie was van pedagogisch verantwoorde zorgtaak met een behoefte aan knuffelbaarheid.  En op jonge leeftijd werd er een cavia geïntroduceerd in het huishouden van de familie. De kinderen verzorgden de cavia buitengewoon goed en hadden er ook veel lol met het dier, die zich ogenschijnlijk alles liet aanleunen.

Het voordeel van een cavia is dat, als je dreigt hem vergeten te voeren, hij zich wel meldt als hij ruikt dat de groenten gesneden worden. Eigenlijk een ideaal huisdier. En de aaibaarheid van “caav” is ook hoog en hij is zeer bereid om zich aan te passen aan de fantasiespeelwereld van kinderen.  Vaak werd hij meegenomen in de poppenwagen en ging hij mee uit wandelen of werd er een cavia pretpark gebouwd waar hij dan ging zitten onder de speelrots in plaats van erop.

De 'caav' en Meike

De cavia van mijn nichtje

Met een optimale verzorging (vergeet vooral zijn vitamine C niet), kan hij al gauw een jaar of 4-7 oud worden. Maar dan zal het verouderingsproces ook bij dit dier leiden tot de dood.  En de eerste cavia bij mijn zus werd inderdaad zo’n 7 jaar oud toen hij ineens ’s ochtends stijf in zijn vertrouwde holletje werd gevonden. Het verdriet bij mijn nichtje was intens en groot. Ondanks dat “caav” een waardige begrafenis had gehad kon ze maar niet wennen aan het feit dat er geen cavia meer was in haar leven.

Als peetoom kan je een dergelijk verdriet niet negeren. Ik overlegde met een van mijn assistentes, Lia, op de praktijk. Zij had immers, je gelooft het niet, een dierenwinkel naast haar 36-urige baan. Naast voer voor huisdieren verkocht ze ook levende have zoals cavia’s, ratjes, muizen. Lia zou een leuke cavia uitzoeken voor mijn nichtje en ik zou haar verassen met een nieuwe “caav”.  Lia zou de cavia meenemen op donderdag en op zondag zou ik op verjaardagsvisite gaan. In de tussentijd mocht de cavia dan even bij ons logeren. Omdat Lia ervan uitging dat mijn nichtje ook een beetje keuze moest hebben nam ze op die bewuste donderdag twee cavia’s mee. Mijn kinderen waren, in bijzonder de jongste van het stel, helemaal dol met die twee beestjes.

Goede lezer, u begrijpt het wel, nadat mijn nichtje haar keuze had gemaakt voor de ene cavia Missie, bleef de andere cavia Fluffie bij ons wonen. Terug naar Lia, daar was volgens mijn kinderen geen sprake van.  En toen hadden wij dus naast de honden, schildpad en een aquarium voor mallawi cycliden ook een “caav”.

Troonswisseling

Een paar jaar geleden werden we in februari verrast door onze toenmalige Koningin. In een op alle zenders uitgezonden extra nieuwsuitzending kondigde ze aan dat ze afstand zou doen van de “Troon”.  En zoals vastgelegd in wet zou Prins Willem Alexander haar gaan opvolgen. We kregen in Nederland een nieuwe koning.

Ook in huize Maarschalkerweerd heeft een tijd terug een troonswisseling plaats gevonden. Koningin Meike is op brute wijze onttroond en haar positie is overgenomen door prinses Cato de eerste, nu koningin Cato. De wijze waarop deze wisseling van de macht plaats vond had niets weg van het uiterst harmonieuze verloop van de troonswisseling in Nederland.

Het was al lange tijd duidelijk dat er een wisseling van de macht op komst was. Meike was de laatste tijd, mede door haar langdurige elleboogblessure, niet meer de snelste. Zoals dat dan gaat in de opportunistische hondenwereld, zag Cato haar kans. Heel langzaam veroverde ze terrein. Het begon met het balspel, Cato was nu sneller dan Meike en dat liet ze dan ook zien. Nu liep zij triomfantelijk een ereronde met de bal in haar bek, terwijl Meike lijdzaam toekeek.

links: Cato                                      rechts: Meike

Tijdens het wandelen waren er momenten waarop de prinses even liet merken dat ze zich niet neerlegde bij de hegemonie van Koningin Meike. Ik zag dat Cato in het spel met Meike haar steeds weer als laatste pakte in de “broek” van haar zwakkere rechter achterbeen. Daardoor raakte Meike dan uit balans en Cato was altijd sneller weg dan dat Meike kon reageren. De staart werd tijdens dit spel zeer hoog gedragen, een niet ras specifieke dracht van de staart zal ik maar zeggen. Tijdens de Landseer wandeling werd het wel eens “een blije dracht” genoemd. Ik kan het niet anders als zien als een teken van dominantie.

Ook in huis moest Meike regelmatig het onderspit delven tijdens het spel, zeker trekspelletjes met de flos werden bijna altijd gewonnen door Cato. Dit was mede te danken aan de ontwikkeling van de fysiek van Cato, die steeds meer atletisch ontwikkelde.  Ondanks de wat langere vacht is elke spiergroep te zien. Haar schouders en heupen zijn één bonk spieren.

Van de ene op de andere dag kwam er een andere dimensie in de machtsstrijd. Meike werd nu met enige regelmaat door Cato aangepakt. En dat was niet een gezellig theekransje maar puur geweld. Cato ging de confrontatie aan. Meike leek zich daar in eerste instantie niet bij neer te willen leggen en gaf repliek. Beide fronten leden verliezen.  De èèn een gat in een lip, de ander in een oor en ook in de flank trof ik bijtwonden aan. Helaas voor Meike waren haar verliezen in deze oorlog groter dan die bij Cato. En eigenlijk kunnen we stellen dat Meike nu koningin af is. Ze mag niet meer bij ons in de buurt komen, zelfs als we haar roepen dan zie je aan haar houding dat ze niet langs Cato durft.

Het is voor ons allemaal nog wel wat onwennig dat Meike niet meer de baas is. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de wijze waarop ons vorstenhuis zijn troonsopvolging arrangeert, maar in de honden wereld gaat dat nu eenmaal anders. De alpha bitch is de baas en als je je daar niet bij wil neerleggen dan moet je dat bezuren.