Schotvast!

Traditie

Nederland doet zich voor als volledig onafhankelijk en vrij maar aan de andere kant zijn we een land van veel tradities en gewoontes. Bij elk kampioenschap voetballen, veranderen hele straten in oranje explosies, tijdens Koninginnedag en tegenwoordig Koningsdag hebben we overal vrijmarkten en oranje feesten en rond 5 december komen de Sint en pieten met de boot naar Nederland.

Maar er is een traditie waar al veel langer en mogelijk nog heftiger over gediscussieerd wordt. Het betreft het de traditie van vuurwerk afsteken rond de jaarwisseling. Elk jaar schieten we, in euro´s bezien, meer vuurwerk af dan het jaar daarvoor. Dit suggereert dat wij het met zijn als een heel leuke traditie ervaren. Maar niets is minder waard. Oogartsen waarschuwen massaal voor de ernstige oogafwijkingen die kunnen ontstaan. Veel met name ouderen klagen over de klachten van geluidsoverlast en schrik van vuurwerk dat naar hen wordt gegooid. Er zijn dit jaar zelfs stemmen opgegaan om bepaalde grote steden vuurwerk vrij te maken.

Schriktraining

Ook dierenartsen worden ook elk jaar geconfronteerd met de ellende van het, vaak al vroegtijdig, afsteken van vuurwerk. Vooral onze trouwe viervoeters blijken gevoelig voor de harde dreunen. Ik moet toegeven dat de knallen elk jaar harder en harder lijken te worden. Er wordt zowel door gedragsdeskundigen als door de geneesmiddelen industrie gezocht naar oplossingen voor dit probleem. 

Er worden dit jaar massaal cd´s verkocht met vuurwerkgeluiden, die je als eigenaar moet afspelen in bijzijn van de hond. Eerst op een nauwelijks hoorbaar niveau en dan wordt langzaam de intensiteit van het geluid opgevoerd. En als iedereen in huis dan maar doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is dan went de hond, die normaal schrikachtig reageert op vuurwerk, aan het “knallen" en reageert er niet meer op.

Er zijn ook medicijnen op de markt die inwerken op dat deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het ontstaan van angst gevoel. De beide methoden zijn nieuwe ontwikkelingen die de overlast voor onze honden fors verminderen.

Vuurwerk fascinatie

In Huize Maarschalkerweerd zijn ook bewoners die gefascineerd zijn van harde knallen. Bij mij is dat al heel lang aanwezig en elk jaar merk ik dat ik het toch wel heel leuk vindt om met oud en nieuw vuurwerk af te steken. En ook voor mij geldt: harder is mooier (erg hè). Als ik er op rustig moment over nadenk dan denk ik 'wat ben je toch een klein kind'. Mogelijk is het het kind in mij dat mij elk jaar met oud en nieuw met een grote blije glimlach en een glas bubbels, naar buiten laat gaan om mijn knal- en siervuurwerk af te steken. Of het een erfelijke belasting dan wel een genetische aanleg is weet ik niet, maar mijn zoon deelt de fascinatie voor vuurwerk.

Veelal in september wordt er al gekeken naar de nieuwe trends in het vuurwerk. Alle internetwinkels in het buitenland worden afgeschuimd om te zien of er nieuwe mooiere en hardere knallen te vinden zijn. Zo tegen december loopt de spanning op en worden de eerste bestellingen geplaatst. Zodra het dan ook maar even kan wordt er dan ook “geknald”

Onze Meike, flegmatiek als ze is, reageert al jaren niet op vuurwerk. Maar hoe zou het toch verlopen met Cato? Nu, dat was geweldig. Of ze het nu afgekeken heeft van Meike of dat het gevolg was van onze houding op haar reactie weet ik niet. Niet alleen binnen maar ook buiten is ze totaal niet onder de indruk van vuurwerk. Ze lag samen met Meike buiten een kluif te bewerken terwijl Maarschalkerweerd junior zijn met moeite verkregen illegale import uit België achterom in de tuin aan het testen was. Het is niet uit te sluiten dat het vroegtijdig afsteken van vuurwerk achterom in de tuin een vergelijkbaar effect heeft gehad als de commercieel verkrijgbare CD’s met vuurwerkgeluiden. Als dat zo is dan hebben we nu een belangrijk argument om de vuurwerk verkoop eerder te vervroegen, dan verder in te perken zoals nu voorgesteld door een aantal burgemeesters van grote steden in Nederland.

Tot ziens in het nieuwe jaar!

Onheus bejegend?

Spoedgeval

Het is vrijdagmiddag, rond een uur of 2 en een assistente vraagt: "Kan je even spoedoverleg met een collega hebben?" Een aardige collega uit het westen van het land staat me telefonisch te woord over een hondje dat aan het verlammen is, pijnlijk is en niet op de medicatie reageert. Ze verdenkt hem van een hernia. Het blijkt te gaan om een groot ras van een respectabele leeftijd en dat maakt een hernia niet zo waarschijnlijk. Maar een verlammende hond is een spoedgeval. De collega geeft ook aan dat de eigenaren zeer gemotiveerd zijn en er alles voor over hebben, mocht de hond geopereerd moeten worden.

Ik geef aan dat een bezoek aan onze afdeling alleen zin heeft als we ook beeldvorming van de rug kunnen doen en gezien het ras en de leeftijd lijkt een MRI de beeldvorming bij uitstek. Ik heb tussen door overleg met de afdeling radiologie en alles lijkt nog te lukken op deze vrijdagmiddag. Er wordt een afspraak bij ons ingepland en er wordt ook een plek bij de MRI gereserveerd.

Betalen in termijnen

Niet veel later worden we gebeld door de eigenaar. Ze willen heel graag komen, er is wel een maar.. Ze kunnen de kosten nu niet voldoen. "Kan het ook in termijnen betaald worden?", is de vraag. Er wordt aangegeven dat we het liefst hebben dat ze gewoon afrekenen wanneer ze naar huis gaan met de hond, dat is nu eenmaal standaardprocedure bij het Medisch Centrum voor Dieren. Ze gaan hun uiterste best doen geven ze aan en komen sowieso.

Bij de ontvangst aan de balie in de wachtkamer, maar ook bij de dierenarts die de hond onderzoekt, melden ze dat ze zich erg 'onheus bejegend' voelden, door onze weigering een gespreide betaling te accepteren. Zij konden er nu eenmaal niets aan doen. En ja, daar hebben ze gelijk in. Tot op een zekere hoogte. Ze hadden immers kunnen sparen voor de eventuele ziektekosten van hun hond en o ja, ze hadden natuurlijk ook een dierziektekosten verzekering kunnen nemen.

Op zich is er niets mis met de goede intenties van de eigenaar. Ze willen wel, maar kunnen nu even niet, dat hebben we allemaal toch wel eens? Waarom dan toch niet de helpende hand uitgestoken, zijn wij dan onwelwillende mensen die klanten onheus bejegenen? Wij denken van niet. Er is een reden dat we gespreide betalingen niet kunnen accepteren.

Stel je eens voor dat je baas naar je toekomt met de mededeling: "Beste medewerker, we hebben deze maand zoveel klanten een gespreide betaling aangeboden, dat we nu even het geld niet hebben om je loon uit te betalen. We krijgen het nog wel, kijk maar"; en je toont hen de lijst van automatische incasso’s. "We stellen daarom nu voor, jouw salaris gespreid te gaan betalen". Hoe zou je dat zelf vinden? Natuurlijk er is geen één Nederlander die zijn salaris via een gespreide betaling wil ontvangen. Heel logisch ook, je moet immers ook gelijk afrekenen bij de Albert Heijn, de Lidl of de Plus, als je boodschappen haalt. En juist dat maakt ook dat wij als bedrijf gespreide betalingen proberen te voorkomen. Wij moeten immers ook gewoon maandelijks onze kosten betalen, wat niet gaat via een gespreide betaling.

Passie

En dit is de reden waarom we dat niet doen, niet omdat we dieren niet willen helpen. Zo’n boodschap is alles behalve 'onheus bejegenen'. Het is duidelijk en eerlijk zijn en daar staan we voor. Maar onze passie is natuurlijk alle dieren helpen en vooral ook beter te maken, daarom zijn wij dierenartsen en dierenartsassistenten geworden. Dat is de visie van iedereen die bij het MCD werkt.

"Maak hem dan maar dood"

Elke dag, bijna elke dag (eerlijk is eerlijk), ga ik met plezier naar mijn werk. Dat is het gevolg van een privilege dat ik heb, namelijk dat ik van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Je doet wat je graag doet en verdient er ook nog je boterham mee. Deze passie zit denk ik in veel dierenartsen maar ook in bijna elke dierenartsassistent. We willen, hoe raar het ook klinkt, elk dier ´helpen´ en een goed leven bezorgen, samen met zijn baas of bazin. Dat levert over het algemeen een dynamische werkvloer op met gemotiveerde mensen die samen aan een doel werken; beesten beter maken.

Roelof in de OK

Zoals ik al aangaf, mijn hobby is ook mijn werk. Dat maakt dat, nadat ik en mijn medewerkers met passie en kunde uw huisdier hebben behandeld, wij aan u als eigenaar een vergoeding vragen. Dit laatste heeft een intrinsieke spanning die soms volledig oncontroleerbaar is. Dit leidt soms tot grote frustratie aan zowel de kant van de gepassioneerde dierenarts en zijn team als bij de liefhebbende diereigenaar.

Voor mij persoonlijk zou de discussie over geld geen invloed mogen hebben op de beslissing een dier wel of niet te behandelen. Of erger nog, het verzoek te krijgen van een eigenaar: "maak hem dan maar dood”. Helaas is de realiteit anders.

Lastige discussie

Niet alleen bij de dierenarts wordt er soms besloten niet te handelen in verband met de kosten. Ook in de humane geneeskunde is dit een lastige discussie. Regelmatig komen hierover berichten in het nieuws. Soms wordt een nieuwe, dure therapie voor een bepaalde kankersoort niet door een verzekeraar vergoed.  En als je dan geen geld hebt, weet je wat de gevolgen zijn. Of dat blijkt dat de farmaceutische industrie geen enting ontwikkeld tegen ebola, een zeer dodelijke ziekte, louter en alleen omdat de ziekte zo weinig voorkomt dat ze er niet genoeg aan kunnen verdienen. Er waren vele mensen niet gestorven het afgelopen jaar als dit vaccin wel ontwikkeld zou zijn en als geld geen rol had gespeeld. Hoe zeer ik het ook betreur, geld heeft wel degelijk invloed op de vraag of en hoe we gaan behandelen. Of dat euthanasie niet een meer dierwaardige oplossing is voor ons huisdier met een gebroken poot. Toch moet u zich wel realiseren dat wij in ieder geval niet zomaar een 'dier uit zijn leiden verlossen' als u als eigenaar niet de financiële middelen heeft om het dier te laten opereren.

Keuzes maken

In de komende blogs neem ik u aan de hand mee langs voorbeelden uit de praktijk, vertel ik over hoe ingewikkeld keuzes in de diergeneeskunde maken is, dat het niet alleen een keuze is die u als eigenaar maakt, maar dat ook wij als dierenartsen en assistenten soms niet zo maar mee gaan in uw keuze om een behandeling wel of niet uit te voeren. Ik deel met u onze overwegingen, waarom we doen wat we doen en vooral waarom we sommige dingen niet zo doen. Ik wil laten zien dat, hoe begrijpelijk de frustratie soms ook is, het geen vrijbrief is voor, zoals Bram Moscowics dat noemt, onbetamelijk gedrag (schelden of ons ervan beschuldigen dat we geen liefde voor dieren hebben). Ook zal u merken dat het belangrijk is om in oplossingen te blijven denken en niet in problemen. Maar ook hoe belangrijk het is om vooruit te denken en niet af te wachten tot u voor een lastige keuze wordt gesteld.

Meike 6 maanden na 2e stamcelbehandeling

We lopen over de dijk richting Marken. Met aan twee kanten uitzicht op de voormalige Zuiderzee. Een ideaal uitlaatgebied voor Landseeren omdat ze zo van water houden. Zeker als je dat combineert met een oude tennisbal. Je hoeft niet hard te kunnen gooien, je gooit van de dijk af het water in en dan storten twee zwart-witte kolossen zich van het dijkje af. Onze Meike doet fanatiek en met heel veel plezier mee. Maar ze wint het niet van haar jongere en atletisch gebouwde vriendin Cato. Als je een beetje “foeteld” met de richting en timing van het gooien van de bal, krijgt Meike hem ook af en toe te pakken. Dan is ze trots en loopt fier over de dijk alsof ze de koningin van van de Zuiderzee is.

Dit klinkt allemaal heel goed en dat is het ook, dat ze dit kan en dat ze er zoveel plezier aan heeft. Maar we moeten ons realiseren dat ze nu 6 maanden na de 2e stamcelbehandeling nog steeds veel ouder toont dan ze ze zich zou mogen voordoen.

Meike

Stamcellen inspuiten

6 maanden geleden hebben we bij Meike een stuk buikvet weggenomen, dat is verwerkt door de firma Medivet tot stamcellen. Deze hebben we in de gewrichten en de bloedbaan van Meike  ingespoten. Omdat ik achteraf gezien bij de eerste behandeling de impact van de afwijkende ellebogen van Meike had onderschat, heb ik nu geopteerd om beide ellebogen en beide heupen in te spuiten met stamcellen. Die stamcellen zijn in het gewricht gespoten met zogeheten “nanofibers”. Dit om de stamcellen beter in het gewricht te houden, zodat ze beter hun werk kunnen doen. En om het geheel verder te complementeren heeft Meike ook stamcellen via een infuus in de bloedbaan ingespoten gekregen.

Stamcelinjectie

Best happy

Meike is net als de eerste keer na de behandeling met stamcellen duidelijk beter gaan functioneren. Zeker de ellebogen lijken er veel profijt van te hebben. Ze komt makkelijker overeind (nog steeds moeizamer dan zou moeten), heeft meer lol in het leven maar is over de hele linie nog te sloom voor haar leeftijd. Als het even kan blijft ze liever liggen. Ze is er niet chagrijnig onder maar je zou haar meer gunnen. Ik vrees dat dit er niet in zit.

Alles wat we voor haar hebben kunnen doen, hebben we gedaan. Hier zal ze mee moeten leven. En als je haar op het dijkje naar Marken ziet paraderen met de bal dan is ze best happy. Zeker als je haar af en toe de bal gunt.

Vrijdag de 13e

Vandaag is het weer vrijdag de 13^e.  Een dag waarop, als we een aantal van ons moeten geloven, van alles mis kan gaan. Hoe zit dat nu met onze huisdieren? Worden zij dan ook vaker getroffen door ongeluk?

Feit is dat er bijgeloof over de vrijdag de 13^e heerst. Van (dieren)artsen en hun personeel gelooft 40% dat er op vrijdag de 13^e een ander aanbod aan spoedgevallen is dan op alle andere dagen. Dit bijgeloof heeft ook echt invloed heeft op hoe mensen in het leven staan. In Amerika is in diverse studies al aangetoond dat mensen hun dagelijkse bezigheden aanpassen op de vrijdag de 13^e. Er wordt geschat dat op een gemiddelde vrijdag de 13^e , 900 miljoen dollar omzet wordt misgelopen (in de States) omdat mensen bijgelovig zijn en geen aankoop doen of een transactie aan hun voorbij laten gaan.

Zwarte vrijdag

Waar komt dit bijgeloof vandaan? De vrijdag heeft een slechte naam omdat dit de dag was waarop volgens het Christelijk geloof, Jezus werd gekruisigd. Ook in de maritieme wereld heeft de vrijdag een slechte naam. Begin nooit een zeereis op vrijdag. Veel ongelukken gebeuren op vrijdag en die dag krijgt dan de naam zwarte vrijdag. Het getal 13 is ook omringd door ongeluk. Zo was apostel Judas de 13^e tafelgenoot bij het laatste avondmaal van Jezus. En als de vrijdag en de 13^e dan bij elkaar komen, is het helemaal kommer en kwel, zeker volgens de Noorse mythologie. Zo zou godin Frigga (waarnaar de vrijdag werd vernoemd) op een bergtop een samenzweringsverband aangaan met de duivel en 11 heksen (in totaal 13 samenzweerders). Het negatieve gevoel over vrijdag de 13^e is de afgelopen decennia nog eens versterkt door een aantal rampen films met de gelijknamige titel.

Meer spoedgevallen?

Ik heb onderzoeken naar spoedgevallen bij de mens op vrijdag de 13e op een rijtje gezet. Enkele tonen een relatie aan met deze datum maar de overgrote meerderheid toont deze relatie niet aan. Er is zelfs een onderzoek dat minder bezoeken aan de spoedeisende hulp laat zien op vrijdag de 13^e  dan op andere vrijdagen. Mogelijk doordat mensen binnenblijven en niet uitgaan op basis van hun bijgeloof.  Het enige wat deze onderzoekers opviel, is dat er op de vrijdag de 13^e relatief meer steekverwondingen optraden in vergelijking met andere vrijdagen. Een verklaring hiervoor kunnen ze niet geven.

En bij dieren?

In de diergeneeskunde is ook een heel groot onderzoek gedaan naar het bezoek aan een spoedeisende hulppost voor dieren. Ruim 14.700 patiëntendossiers in een tijdspad van 15 jaar werden nageplozen en er werd onderzocht of er meer patiënten gezien werden op bepaalde momenten van de dag, dagen van de week, feestdagen maar ook tijdens volle maan dagen of op vrijdag de 13^e. 

Er bleken meer patiënten op de spoedeisende hulp te komen in de avond van een doordeweekse dag of in de namiddag van een zaterdag of zondag. Dit waarschijnlijk omdat we dan niet werken en dus thuis zijn, en dan vaststellen dat er iets mis is met ons huisdier. Waarschijnlijk gaat dit ook op voor het grotere aantal bezoeken op de spoedeisende hulp in vakantie periodes of op feestdagen (Pasen, Pinksteren, Kerst etc.). Op vrijdagen de 13^e was er geen verschil met het aantal bezoeken in vergelijking met andere vrijdagen.

Het is dus aan een ieder te geloven wat hij wil geloven, maar wij hoeven ons dus geen zorgen te maken op vrijdag de 13^e!

Koud en vochtig weer, meer klachten van versleten gewrichten?

Op de Artrosepoli kreeg ik van een eigenaar te horen dat hem de mening was toegedaan dat zijn hond Grover meer klachten van zijn gewrichten had als de herfst definitief zijn intreden had gedaan. Ik moet toegeven dat als het koud en vochtig is, ik daar ook niet vrolijker van wordt. Ik zou in de winter het liefst een egel zijn, lekker in winterslaap en dan weer ontwaken bij de lentezon. Maar helaas dat zit er niet in en dus moeten we er gewoon iets gezelligs van maken in de wintermaanden. We wonen in Nederland en daar hebben we nou eenmaal een herfst en soms een beetje winter.

Weersvoorspelling

Die opmerking van de eigenaar wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan. Ik vroeg me af, zijn er nu echt bewijzen dat het weer, de klachten die mensen of dieren ervaren van hun gewrichten, beïnvloed? Bij de mens is er wel volop onderzoek gedaan en uit de resultaten van deze onderzoeken blijkt dat mensen met ernstige artrose, weersveranderingen vaak echt kunnen voelen in hun gewrichten. Het kan soms zelfs zo duidelijk zijn, dat ze dit al een dag voordat het gaat regenen, kunnen voorspellen op basis van toegenomen pijnlijkheid in hun versleten gewrichten. De verklaring wordt gezocht in de verandering in de luchtdruk. Als het weer omslaat naar een regenperiode, zakt de luchtdruk. Met als gevolg dat er minder druk is op de gewrichten en dan kan er meer vocht in het gewricht lopen. Er treed dan meer rek op in het kapsel en dat kunnen mensen ervaren als pijnlijk.

Wordt het weer beter dan neemt de luchtdruk ook weer toe en wordt het vocht uit het gewricht gedrukt. Omdat er dan minder kapsel rek is, ervaart de patiënt met artrose minder pijn. Dat luchtdruk effect heeft op de hoeveelheid vrij vocht in het lichaam is ook aangetoond bij mensen die een lange afstandsvlucht maken. Zij blijken namelijk meer vocht in hun benen vast te houden dan wanneer ze niet gevlogen hebben. Op grote hoogte is er minder luchtdruk (ondanks de drukcabines in vliegtuigen). Deze verlaagde luchtdruk geeft minder tegendruk aan het lichaam en zo kan lichaamsvocht makkelijker uit de bloedbaan treden en daarmee dikke benen en voeten veroorzaken, zeker bij de wat oudere medemens of mensen met een minder goede hartfunctie.

Is goed weer dan beter voor de gewrichten?

Helaas blijkt dit een kwestie van gevoel en perceptie, hiervoor is geen enkel bewijs gevonden in de vele onderzoeken die zijn gedaan. Als er gekeken wordt naar de mate van pijn die mensen in poolgebieden ervaren van hun versleten gewrichten, dan blijkt dit gelijk te zijn aan de pijn van mensen die in warme gebieden wonen zoals Florida. Verhuizen naar warmere oorden zal de ervaring van pijn van je versleten gewrichten niet verminderen. Mogelijk heeft het verhuizen naar het zuiden wel invloed op de gemoedstoestand van mensen. Als je positiever in het leven staat, wordt pijn over het algemeen ook minder ervaren. En ach, als ik voor me zelf spreek kan ik me daar alles bij voorstellen. Toen ik in november een  weekend in Spanje was voor een congres, had het mooie weer echt een goede invloed op me. Er is toch niets lekkerder dan in november bij 24 graden even in de zee te zwemmen en daarna op het terras lekker tapas te eten. Het goede weer maakte dat ik zelfs vergat dat het congres echt heel erg tegenviel. 

Voor de hond en de kat is geen vergelijkbaar onderzoek gedaan. Of een dier net als de mens meer klachten heeft van zijn versleten gewrichten bij weersverandering is gissen, maar zeker niet uit te sluiten. De invloed van luchtdruk zal bij de hond niet anders zijn dan bij de mens. De eigenaar van Grover, die zo overtuigd was dat zijn hond meer last had van zijn gewrichten, kan dus wel degelijk gelijk hebben.

Volle maan

Of je het nou gelooft of niet, we kregen in 1 week zo’n 3 honden aangeboden met verlammingsverschijnselen, met als diagnose een rughernia. Gekscherend roepen mijn medewerkers dan: ‘het zal wel weer volle maan zijn’. Dit omdat ik ooit een anekdote van een collega had opgevangen, die mij wist te melden dat er een relatie was tussen het ontstaan van hernia’s en de stand van de maan. Hij was hier zeer stellig over en beweerde ook dat dit wetenschappelijk was aangetoond.

Wetenschapper als ik ben, wilde ik weten of dit waarheid of bijgeloof is. Al onderzoekend kom ik tot de conclusie dat de maanstand meer invloed heeft op ons mensen en dieren dan je zo in eerste instantie verwacht. Zo staat wetenschappelijk vast dat leeuwen vaker mensen doden de dag na een volle maannacht. Dassen blijken minder intensief hun territorium af te bakenen tijdens volle maan, maar juist zeer vaak als de maan niet zichtbaar is.  Koraalriffen in Australië blijken massaal hun zaad en eitjes te dumpen bij de eerste volle maan in december.  En zo zijn er nog talloze voorbeelden te vinden.

De mierenleeuw

Vaak wordt de verklaring voor dit soort fenomenen gezocht in het meer verlicht zijn van de aarde gedurende de nachten van volle maan. Maar het blijkt dat de dieren dit gedrag ook vertonen als ze in het donker gehouden worden, bijvoorbeeld in laboratoria. Zo is dit ook aangetoond voor de mierenleeuw. De mierenleeuw maakt kleine kuiltjes in het zand en gaat onder in het trechtervormige kuiltje zitten. Als een argeloze mier in zo’n kuiltje wandelt, wordt hij door de mierenleeuw gebombardeerd met zand en glijdt hij in de kuil. Net zo lang tot hij kan worden opgegeten.

Nu blijkt dat deze mierenleeuw  grotere en diepere kuilen graaft gedurende de nacht van volle maan en kleinere als de maan minder prominent op onze aarde schijnt. Ze blijken dit gedrag ook te vertonen in een donker laboratorium zonder dat ze de maan zien.

Spoedgevallen bij volle maan

Allemaal leuke feitjes maar geen antwoord op de vraag of er een relatie is tussen de maanstand en het ontstaan van rughernia ‘s bij de hond. Er is door diverse onderzoekers gekeken naar de relatie tussen de maanstand en het krijgen van bepaalde aandoeningen en het daarop volgende bezoek aan de dierenarts. Er is een onderzoek waarbij ruim 11.000 dierenartsbezoeken in een periode van 11 jaar werden geëvalueerd. Er werd een relatie aangetoond tussen de maanstand en het bezoeken van een dierenarts. Het bleek dat tijdens volle maan een hond 28% en een kat 23% meer kans heeft dat hij naar de spoedeisende hulp moet dan op andere dagen. In een Australisch onderzoek waarbij er in een periode van 15 jaar ruim 147.000 bezoeken aan de spoedeisende hulp werden gerelateerd aan de diverse dagen van de week, vakanties, volle manen, kerstdagen, vrijdag de 13^de etc., bleek er geen relatie te bestaan tussen de maanstand en het aantal bezoeken aan de spoedeisende hulp.

Als wetenschapper hou ik me dan maar vast aan het onderzoek met de grootste getallen en dan blijft het dus een mythe dat  volle maan invloed heeft op het aantal bezoeken aan de spoedeisende hulp, of het nu een aanrijding, een val van hoog of een verlamde hond is. Je kan altijd pech hebben, en wij hadden gewoon toevallig 3 rughernia ‘s in een week.

Ibuprofen geen goed idee

Dierenartsadvies op verjaardag

Laatst was ik op een feestje ter ere van de 50^ste verjaardag van een oud huisgenootje van mij in Nieuwegein. Daar woonde ik toen ik voor dierenarts studeerde in Utrecht. Een van de gasten wist dat ik dierenarts was, en begon over zijn hond die zo nu en dan toch echt last had van zijn versleten gewrichten. Ja, het is heel leuk dierenarts zijn, maar op zo’n moment twijfel je daar wel even aan. Hij gaf zijn hond af en toe een ibuprofen. Hij vroeg me of het geven van een ibuprofen gevaarlijk was. ”Het is immers veel goedkoper dan die pijnstillers van je collega’s”, mompelde hij.

Ik reageerde wat geschrokken niet zo zeer vanwege die opmerking over de prijs (ook wel een beetje) maar vooral omdat hij een middel geeft dat bekend is vanwege ernstige soms zelfs dodelijke bijwerkingen. Ik vroeg naar het gewicht van zijn hond en naar de dosering van de ibuprofen die hij had gegeven.

Proefkonijn

Gelukkig betrof het een grote hond en gaf hij 200 mg tabletten. Met een grijns op mijn gezicht gaf ik aan dat ik wel dacht dat het een grote hond zou zijn anders had hij mij namelijk nooit die vraag gesteld. Immers een 200 mg tablet ibuprofen kan voor een hondje van 5-10 kg al dodelijk zijn. 

Mijn volgende vraag was hoe hij aan keek tegen het gebruik van huisdieren bij het testen van medicijnen.  Gast; “dat is echt geen goed idee, eigenlijk moesten ze dat ook niet doen op laboratorium dieren”. Met een vriendelijke glimlach wees ik hem erop dat hij van geluk mocht spreken dat hij zelf aan een geneesmiddelen experiment met zijn hond had meegewerkt zonder het zelf te weten. Aan zijn reactie merkte ik gelijk dat hij begreep wat ik bedoelde en we veranderde snel van onderwerp en gingen verder over hoe leuk het toch was elkaar weer te ontmoeten na al die tijd.

Ga niet zelf dokteren

Ik adviseer iedereen ga niet zelf dokteren. Sommige medicijnen voor mensen kunnen bij dieren ook worden ingezet maar doe dit altijd in overleg met uw dierenarts, immers sommige stoffen kunnen dodelijk zijn voor onze huisdieren terwijl ze bij ons heel veilig zijn. Er zijn legio voorbeelden van, ibuprofen en paracetamol zijn bijvoorbeeld voor de kat bijna altijd dodelijk.

Mijn advies: Ga alstublieft om goedkoper uit te zijn medicijnen niet testen op uw liefhebbende huisdier.

Joey - Gastblog van Tijn Wiersema

Deze keer weer een gastblog van onze dierenarts Tijn Wiersema. Tijn werkt sinds dit jaar bij ons als dierenarts bij ons op de afdeling Orthopedie. Begin juli vertelde hij al over zijn hond Lasja, die eerste aanleiding was voor hem om dierenarts te willen worden. Maar ook zijn volgende hond, Joey, gaf een tekenende ervaring waar hij nog vaak als dierenarts aan terugdenkt. 

Joey

Joey in zijn jonge jaren

Na het overlijden van Lasja, ging ik na een tijd het hebben van een hond enorm missen en er kwam een nieuwe hond. Het werd Joey, een Border Collie van 10 maanden, die niet de zorg kreeg die hij verdiende. Dat kreeg hij bij mij uiteraard wel en hij groeide al snel uit tot een fantastische hond. Het viel mij echter al snel op dat Joey na het spelen erg stijf en kreupel uit de mand kwam. Het was af en toe alsof ik een oude hond had.

Na meerdere dierenarts bezoeken werd het duidelijk. Joey had heupdysplasie. Voor een jonge Border Collie die niets anders wil dan de hele dag rennen is dat een pittige diagnose. De opties die ik had waren beperkt. Joey was inmiddels te oud voor een zogenaamde bekkenkanteling. Ik kon kiezen voor behandeling met een pijnstiller of het plaatsen van een kunstheup.

Joey had een kunstheup nodig

De behandeling met pijnstilling was voor mij geen optie gezien de ernstige kreupelheid die Joey vertoonde. Joey moest kunnen rennen en spelen zonder problemen. Aan het plaatsen van een kunstheup hangen echter aanzienlijke kosten (in die tijd 3000 euro).

Joey nu, 9 jaar na zijn operatie

Ik was in die tijd een jaar of 16 en het was wel duidelijk dat mijn spaarpotje van 60 euro dit niet ging redden. Mijn ouders en oma waren gelukkig wel in de mogelijkheid dit te financieren en streken over hun hart. Joey ging dus een kunstheup krijgen. Het vervangen van een heup levert bij een slagen van de operatie een 100% herstel op van het gewricht. Dit is met geen enkel ander gewricht mogelijk.

Vaak wordt eenzijdig de heup vervangen en dit blijkt in 70% van de gevallen voldoende. De operatie en revalidatie van Joey verliepen voorspoedig en als snel had ik een hond terug die zonder problemen uren naast de fiets kan rennen of in het bos.

De beweging pas je er wel iets op aan. Joey is geobsedeerd door ballen maar na enkele keren explosief een bal apporteren krijgt hij last van kreupelheid. Het apporteren van een bal uit het water of speuren naar een bal in het hoge gras is geen enkel probleem. Het belangrijkste is dat Joey weer zijn energie kwijt kon.

9 jaar later, nog steeds mee naar het bos

Joey is inmiddels 10 jaar en profiteert nog dagelijks van zijn heup. Wel krijgt hij dagelijks een lage dosering pijnstilling vanwege zijn slechte heup maar hij kan nog altijd uren mee naar het bos. Onlangs heb ik een röntgenfoto gemaakt van zijn heupen en daarop is duidelijk de slijtage in zijn niet vervangen heup te zien. Ik ben nog altijd blij dat wij de keuze hebben gemaakt om op jonge leeftijd de heup te vervangen.

Dierenarts Tijn Wiersema vertelt over de heup prothese van Joey

Ik denk ook dat die ervaring een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld en misschien wel de interesse in de orthopedie heeft gewekt.

Zwemmen met Meike

Vele viervoeters op het strand

Afgelopen maanden waren ze er weer, die dagen van boven de 30 graden. En dan is er niets lekkerder, althans dat vind ik, dan naar het strand gaan. En dan wel een “honden minnend strand”. Lekker naar de zee, een beetje chillen, genieten van de zon in het zand en af en toe lekker zwemmen. Mijn persoonlijke voorkeur, en die van vele, is Parnassia op de kop van Bloemendaal. Een goede combinatie van een leuke strandtent, een fijn strand en vaak goede parkeer gelegenheid. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar het is mijn mening dat de ontspannen en gezellige sfeer die daar op het strand aanwezig is, komt door het bij elkaar komen van vele viervoeters en mensen die honden leuk vinden.  

Mooi of slecht weer, het strand is altijd goed!

Cato is echt de snelste

Onze honden vinden het strand altijd fun of het nu mooi of slecht weer is. Als we door de slagboom bij de duinen gaan weten ze het al, dan staan ze zich te verdringen in de achterbak. Als de klep open gaat dan rennen ze een vreugderondje op de parkeerplaats, om zich volledig te focussen op “de bal” en de werpstok die ik in mijn hand heb. Ze zijn allebei gek op de bal. Cato is, helaas voor Meike, de snelste en pakt de bal het vaakst maar dat mag de pret niet drukken. 

Meike gaat er, ondanks haar zwakke orthopedische gestel, vrolijk achteraan. En als ze de bal eens per ongeluk heeft is ze de koningin van het strand. Van slenteren gaat ze parmantig paraderen en laat ze de bal niet meer los, tot grote frustratie van Catootje. Soms denk ik 'waar is de bal nou' en dan kijk ik achter die gordijnen van lippen en constateer dat de bal dan nog steeds in haar mond zit. Gedwee laat ze hem dan uit haar mond vallen en kijkt met weemoed naar de bal omdat ze weet dat Cato deze bij de volgende worp weer als eerste zal gaan ophalen. 

Meike helemaal in haar element

Eén moment dat Meike de baas is

Er is echter één moment waarop Meike Cato de baas is, en dat is met het apporteren van de bal uit het water. Cato durft niet door de golven, wel in het water maar niet door de branding. In zoet water zwemt ze hele einden en is nergens bang voor maar die branding van de zee, die roept echt een diepgewortelde angst op. En daar profiteert Meike volop van. Als ze parmantig kon zwemmen dan deed ze dat. Ze gaat vol de golven in en door de branding de volle zee op en dan haalt ze snel de bal om die vervolgens op het strand terug gekomen netjes te bewaren in haar kamertje achter die zwart wit gespikkelde gordijntjes. 

Dat Meike de branding kan trotseren geeft haar nog een privilege. Ze kan, en dat doet ze graag, mee gaan zwemmen. Net als ik mag ze graag een half uurtje “baantjes trekken”. Een term die nog stamt uit de tijd dat ik elke dag in het zwembad lag om aan mijn conditie te werken (lang geleden hoor). Meike is een echte zwemmer. Een beetje zoals de beelden op YouTube als je als zoektermen “landseer” en “rescue” intypt. Het liefst zwemt ze zo dicht mogelijk bij je. Wat op zich geen aanrader is want ze maakt grote slagen met haar poten en zonder enig kwaad te willen doen is er wel eens wat persoonlijk contact. Je moet dus zorgen dat je sneller zwemt dan Meike en als laatste een noodscenario een bal gooien als ze sneller is. De liefde voor de bal is groter dan die voor jou als baas, en dat geeft je weer een kleine zwemvoorsprong. Anders kom je het water uit vol met grote rode striemen van haar lieftallige nagels. 

Cato vindt het maar niets, die branding

Cato, volledig in de stress op de kant, weet ondertussen van gekkigheid niet wat ze moet doen. Ze wil het water wel in maar hoe zeer ze zich dan ook over haar angst probeert heen te zetten het lukt haar niet. En uit volledige frustratie gaat ze zo hard als haar benen haar kunnen dragen naar de handdoeken verder op het strand. Alwaar ze gealarmeerd fier voor zich uit zit te kijken, ze bewaakt de spullen en wacht tot op het moment dat je je weg terug baant naar het strand. Als je net door de golven komt het strand op loopt dan komt ze als een dolle dries naar je toe rennen en toont ze hoe blij ze is je weer te zien. En Meike krijgt een paar snauwen.. Uiteindelijk is er op het land maar één de baas en dat is Cato. 

Meike 6 maanden na de stamcellen

Effect!

“Je ziet het wel, dat die stamcellen wat doen bij Meike” zei laatst één van de vele hondenuitlaters op het Hemmeland. Iedereen leeft met haar mee en kijkt ook kritisch wat het effect is van de stamceltherapie. En ik ben het met deze dame eens. Meike is na het injecteren van de stamcellen in haar heupgewrichten beter gaan lopen. Ze is enthousiaster en ze kan meer. 

Meike met haar vriendin Cato net na de behandeling met stamcellen

Het effect van de stamcellen 3 weken na injectie was evident. De hond liep beduidend beter en die verbetering zette zich ook door in de maanden die erop volgde. Maar na een maand of drie leek de werking iets af te nemen. Dat constateerde niet alleen wij maar ook de omstanders en honden liefhebbers om ons heen.

Wat aan Meike opviel in de eerste drie maanden, was dat ze makkelijker overeind kwam, maar vooral ook weer wilde rennen, ballen ging halen en ook weer flink ging zwemmen. De rechter achterpoot is ze nooit normaal gaan belasten, daar zat een slag in en die bleef je zien. Maar zo volledig door haar achterbenen zaken deed ze niet meer. Na drie maanden viel ons op dat ze toch weer vaak ging slenteren. Natuurlijk ze hoeft niet zo levenslustig te zijn als haar huisgenoot Cato van net 2 jaar, maar 200 meter achter je aan gaan lopen is weer wat anders. Na 3 maanden moesten we haar toch weer af en toe een pijnstiller geven als ze meer had gedaan.

Nu last van de ellebogen

Het lastige bij Meike is dat ze vooral kreupel liep in de achterhand toen wij haar de stamcellen toediende.  Echter er is meer orthopedisch mis met haar. Ze heeft helaas ook elleboog dysplasie, weliswaar  leek dat probleem minder groot dan het probleem van de achterbenen. Maar als ik nu kijk hoe ze overeind komt dan heeft ze niet alleen last van haar achterbenen maar ook van de voorhand. De ellebogen hinderen haar toch ook in haar dagelijks bestaan, meer dan ik had ingeschat.

Kunstheup of stamcellen? 

Toch moet ik concluderen dat bij Meike de stamcellen haar levensvreugde wel hebben vergroot. Maar dat het resultaat niet vergelijkbaar is met een hond heupartrose waarbij we een totale heup prothese hebben uitgevoerd. Die honden lopen in mijn optiek echt beter.

Hadden we er achteraf dan beter aan gedaan Meike te voorzien van een kunstheup? Dat is een gewetensvraag. Meike is vrolijker dan ze was en daarmee heeft de stamceltherapie dus toegevoegde waarde voor haar. Maar als we haar een nieuwe heup hadden gegeven was  ze mogelijk nog gelukkiger geweest. Waarbij opgemerkt dat ook vele malen ongelukkiger had kunnen zijn, als ze complicaties had gehad van het plaatsen van een nieuwe heup. Die complicaties treden niet vaak op maar als ze wel ontstaan zijn ze vaak zo heftig dat je gewenst had  de operatie niet te doen. Dat maakt het kiezen van de juiste therapie ook zo moeilijk.

In de overweging kunstheup of stamcellen, heb ik naast de complicatie kans van de twee ingrepen ook meegenomen dat Meike niet alleen afwijkende heupen heeft maar ook versleten ellebogen. Ook al krijgt ze nieuwe heupen, daarmee zijn haar ellebogen nog steeds pijnlijk.  Daarom leken de stamcellen mij een betere optie.

Niet 'the one and only solution'

Is de stamceltherapie de oplossing voor honden met artrose? Als ik naar Meike kijk, doet het zeker wat, mogelijk zelfs meer dan ik had verwacht. Maar het is op het moment niet “the one en only solution”. Het is een aanvullende therapie net zoals vele artrose behandelingen. We kunnen de ziekte dragelijker maken, het gaat niet over.  

Het effect van een behandeling beoordelen we in de wetenschap niet alleen op één patiënt.  Het gemiddelde effect van de therapie kunnen we alleen vaststellen op een grote groep patiënten. En bovenal liefst vergeleken met een placebo behandeling (bv een injectie met steriele vloeistof in het gewricht in plaats van stamcellen).

Kortom aan het verhaal van Meike kunnen we geen conclusies verbinden over de effectiviteit van de werking van stamcel therapie, dat zou te kort door de bocht zijn. Daar is meer onderzoek voor nodig. Waar mogelijk zou ik graag een steentje bijdragen aan dit type onderzoek in de toekomst. Ik ben ervan overtuigd dat stamceltherapie aan de basis van de behandeling van veel aandoeningen staat en er nog veel toepassingen worden ontwikkeld in de komende jaren.

Alles evaluerend denk ik wel, dat ik beter de stamcellen bij Meike zowel in de ellebogen als in de heupen had moeten spuiten. Maar op dat moment was het voor mij niet zo duidelijk dat die ellebogen haar zoveel klachten opleverde. Kon ze maar praten, dan had ze ons kunnen vertellen wat haar het meest pijn deed en hoe de verhouding van pijn was als ze de voor en achterbenen met elkaar vergeleek.  Helaas dat kunnen ze niet en dat maakt ons vak dus best moeilijk. En soms moet je dan ook vast stellen dat je achteraf beziend, de zaken anders had aangepakt.

Maar het is makkelijk praten achteraf! Als je wist dat je ging vallen dan ging je van te voren liggen (Quote Annie Maarschalkerweerd- van der Molen). En zo is het. 

Zonder honden op vakantie!

Zomervakantie! 

De zomervakantie komt eraan. Net als vele Nederlanders gaan ook wij met de hele familie op vakantie. Nou ja de hele familie eigenlijk niet, want onze honden blijven thuis. De landen die wij vaak bezoeken liggen rond de Middellandse zee daar moet je honden dan ook alleen maar mee naar toe nemen als je voorzorgsmaatregelen treft. Het is sneu als ze thuis komen met bloedparasieten die ze daar kunnen oplopen. Beter voorkomen dan genezen en de beste manier van voorkomen is voor ons om ze gewoon thuis te laten. 

In ons geval is er nog een reden. Onze twee dames hebben een omvang die noodzaakt om met 2 auto’s op vakantie te gaan, wat niet echt praktisch is. Gelukkig hebben we logeeradressen waar ze zich erg thuis voelen.

Portugees ritme

We zitten nu al even in Portugal en hebben ons al min of meer gesetteld. Net als thuis heb je je favoriete bakker en supermarkt ontdekt en ga je net als thuis over in nieuw Portugees ritme.

Leuk Portugees hondje

Elke ochtend sta ik redelijk vroeg op samen met mijn vader van 90, die ook mee is. Even over 7 gaan we naar de bakker. Dan blijkt, niet alleen wij hebben een ritme en dagelijkse gewoontes, maar ook de Portugezen. Elke dag zien we het oude mannetje in zijn werkkleding op zijn fiets met mandje achterop op de zelfde weg lopen. Komen we dezelfde joggers tegen en ook bij de bakker treffen we een wereld van gewoontes aan. 

Wij hebben ons een beetje aangepast aan de lokale gewoontes. Je koopt namelijk brood en dan drink je op het terras een kop koffie. Dat doe je overigens elke ochtend met dezelfde personen. De minimaal 80 jarige oude man die elke dag op zijn racefiets komt, bestelt een koffie met extra melk en een geroosterde boterham. Die hij weekt in zijn koffie en hem dan smakkend naar binnen werkt. Onderwijl hij de krant analyseert met zijn vaste tafelgenoten. Mijn vader en ik zijn inmiddels ook meubilair geworden van de bakkerij, de dame achter de balie weet al welke broodjes we willen hebben.

Gewoontedieren

Dan nemen we met de broodjes en de koffie plaats op het terras. Waar blijkt dat niet alleen de mensen gewoontedieren zijn maar ook de honden. Elke ochtend wordt er ergens een hek of voordeur geopend en komen er twee viervoeters naar de pastelaria, alwaar ze een kruimel of een stukje brood van de omstanders proberen te bemachtigen. Ze weten precies wat hun domein is: tot het terras en geen stap verder. 

de Golden Retriever op Teckelpootjes van de bakkerij

Overigens laten ze aan resterende honden populatie van Loule ook weten wat hun terrein is. Elke wieldop en elk paaltje van het terras wordt gemarkeerd. En mocht er een hond zijn die ook denkt dat hij bij de bakker voor de deur mag staan dan wordt hem dat snel duidelijk gemaakt. Hoe schattig en klein de Golden Retriever op Teckelpootjes ook mag ogen, kom niet aan zijn bakkerij. Dan komt hij venijnig uit de hoek. Ook vrachtwagens mag hij niet. En probeert hij weg te jagen, wat ogenschijnlijk ook lukt, ze rijden immers gewoon door.

Zomers ochtend schouwspel

Elke ochtend bekijken we dit zomers ochtend schouwspel en onderwijl realiseer ik me dat ik, jij en iedereen op de aarde onderdeel is van een mierenhoop vol met dagelijkse gewoontes en patronen. Gelukkig maar, anders zou het een chaos worden.

Groet uit Portugal!

Lasja - Gastblog van Tijn Wiersema

Dit maal hebben we een gastblog van onze dierenarts Tijn Wiersema. Tijn werkt sinds dit jaar bij ons als dierenarts bij de afdeling Orthopedie. Hij vertelt jullie graag een persoonlijke ervaring over zijn eigen huisdier, die voor hem de motivatie was om dierenarts te worden. 

Eind 2014 was ik ik na 6 jaar studeren dierenarts. Tijdens mijn studie leerde ik de afdeling orthopedie van het MCD goed kennen door hier enkele weken stage te lopen en te werken als assistent. Na mijn afstuderen had ik het grote geluk dat ik direct mocht beginnen als dierenarts op de afdeling orthopedie.

Het begin van mijn studie zag er anders uit dan die van Roelof (zoals hij in zijn eerste blog beschreef). Na het vwo werd ik in één keer ingeloot voor de studie diergeneeskunde. 

Het is een flinke omschakeling als je vanaf het vwo diergeneeskunde gaat studeren. Eerder haalde ik veel vakken door de stof te begrijpen en dit tijdens tentamens toe te passen. Op de studie diergeneeskunde moet je niet alleen de stof begrijpen maar ontzettend veel uit je hoofd leren. Rijtjes stampen. Ik was dit helemaal niet gewend en had dus ook een moeizame start. Je moet als het ware leren leren.

Het mooie van deze studie is wel dat het heel duidelijk is waar je alle inspanningen voor doet. Je wilt namelijk dierenarts worden en dat kan alleen door deze studie te doorlopen. Hier haalde ik dan ook iedere keer weer de motivatie vandaan.

Twee ervaringen in mijn leven zijn tekenend geweest voor deze motivatie om dierenarts te willen worden. Toen ik een jochie van 13 jaar was kreeg ik van mijn ouders een hond. Ik wilde altijd al een hond en nu kreeg ik die eindelijk. De enige voorwaarde was dat ik alle zorg op mij zou nemen. Dit vond ik geen enkel probleem.

De hond die ik kreeg kwam uit het asiel en heette Lasja. Hij had een geschatte leeftijd van een jaar oud en alles moest hem geleerd worden. Al snel groeide hij uit tot een speelse, vrolijke en perfect luisterende hond.

Op 2.5 jarige leeftijd gebeurde er echter iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Tijdens het apporteren bleef de stok haken in de grond en richtte veel schade aan de keel van Lasja. Een zogenaamd stoktrauma. Ik leerde later op mijn studie dat dit regelmatig voorkomt. Ik ben direct naar de dierenarts gegaan. Omdat het zondag was had de dierenarts geen assistentie, dus moest ik helpen met de operatie van mijn eigen hond.

Na 2 dagen bleek echter dat er teveel schade was opgetreden en daarnaast waren de wonden geïnfecteerd geraakt. Ik moest Lasja op veel te jonge leeftijd laten inslapen. Ontroostbaar was ik. Ik denk dat dit de eerste belangrijke gebeurtenis is waar ik iedere dag weer de motivatie vandaan haal voor mijn werk. En de tweede ervaring? Daarover vertel ik in een volgend gastblog!

De hond en de boot

'Gracht in de achtertuin'

Wonend in de gemeente Waterland met een ‘gracht in je achtertuin’ dan heb je een bootje. Liefst een oude vlet of een leuk klein sloepje met weinig diepgang om zo door de ondiepe wateren van Waterland te varen. En als het helemaal mee zit even door de sluizen naar het grotere water de Gouwzee. Voor ons de perfecte manier om even helemaal los te komen van het dagelijkse werk. De hele familie gaat altijd mee op dergelijke tripjes. Liefst nemen ze ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes mee en wordt er volop gezwommen. 

In het voorjaar op een mooie zondag was het even 22 graden. Dit is de meest optimale dag voor een tochtje door de rietlanden. Onze hond Meike was op dat moment ruim 6 maanden oud en had nog geen zeebenen. Maar voor een Landseer die bekend staat om zijn affiniteit met water is dat natuurlijk een absolute must. Zwemmen deed ze al vol op maar in de boot was ze nog nooit mee gegaan. Onze kinderen waren het unaniem eens met elkaar, overigens een zeldzaamheid, Meike ging vandaag mee “varen”.

Meike als pup, nog geen zeebenen

De boot werd vol gelegd met dekens, handdoeken, proviand en bovenal ook wat te drinken. Iedereen zocht zijn zwemspullen en na een uurtje op en neer lopen tussen huis en boot leken we met zijn allen voorbereid op de tocht. Of toch niet, eten en drinken voor de hond ontbrak nog meldde dochter Pien. Nadat ook dit aan boord gesleept was konden we vertrekken. 

Daar dacht Meike anders over

Meike was al duidelijk bewust van het feit dat de hele familie iets leuks ging doen en stond in de eerste linie klaar om mee te gaan. De riem om en op naar de boot. Toen moest het gebeuren. Meike liep naar de steiger en al snel werd duidelijk dat het niet eenvoudig werd om haar aan boord te krijgen. Ze woog al zo´n 40 kg en hing met al dat gewicht in de riem. Alleen de gedachte dat zij de boot op moest maakte haar al weerbarstig, en dat terwijl ze wel graag met ons mee wilde. 

Even op de boot tillen was wel een optie, maar het was niet uitgesloten dat ze gelijk weer het land op zou springen, de angst in haar ogen was zeer sprekend. Het was onze overtuiging dat alleen met rust, beleid en een goed lokmiddel (eten of eten) we haar gingen overtuigen van het feit dat de boot echt leuk was. De zak met voer werd uit het vooronder te voorschijn gehaald en haar bak gevuld. Meike was gelijk geïnteresseerd. Voer is voor haar, hoe pijnlijk ook voor ons, belangrijker dan de liefde die wij voor haar toonden. 

Ze werd zoals gebruikelijk gesommeerd om te gaan zitten en pas als wij het commando “pak maar” hadden gegeven zou ze op haar bak afstormen. En naar wij hoopten dan gelijk de angst van de boot overwinnen en in de boot springen. Het liep iets anders, haar wens om naar het eten te gaan was heel sterk, maar de angst om de boot in te gaan deed haar verstijven toen ze de steiger op schoot. Jammer de truc werkte maar ten dele. Ze stond al op de steiger, nog een stapje verder en we konden varen. 

Meike realiseerde dat ze nu wel heel dichtbij het begeerde voedsel op de boot was. We hebben haar voorpoten toen in het gangboord gezet. Dat deed de twijfel niet bepaald afnemen. Ik vermoed dat het hetzelfde gevoel is dat ik elk jaar weer heb als ik voor het eerst sinds een tijd op de boot stap. Hij ligt ogenschijnlijk stil maar je evenwichtsorgaan maak je niets wijs. Op het vaste land is het anders dan op een boot. Het gevoel zal wel sterker zijn als je in een klein onstabiel bootje stapt maar zodra je aan boord van mijn sloepje stapt dan herken je gelijk wat ik bedoel. We moesten Meike dan ook ongeveer de boot in prijzen en het voer voor de neus houden. Uiteindelijk nam ze de laatste stappen was ze aan boord.

Het is wel een redelijk bootje maar met 5 kinderen, 2 volwassenen en een Landseer van 6 maanden is de boot ook echt gevuld. Ook Meike realiseerde zich dat. En of dat de reden was dat ze niet wilde gaan liggen weet ik niet, het kan ook zijn omdat ze de horizon wilde blijven zien. Vergelijkbaar met mensen die last hebben van zeeziekte.

En de terugweg...

Na een paar kwartier varen en twee sluizen verder arriveerden we op de Gouwzee. We voeren naar voor Meike bekend terrein, het Hemmeland. De plek waar ze ongeveer elke dag liep en de Gouwzee in ging om te zwemmen. Via een aanlegsteiger ging ze aan wal en het eerste wat ze deed was een rondje gaan zwemmen. Daarna was ze eigenlijk niet meer te motiveren aan boord te komen.  Ach, en dan leg je gewoon de hele dag aan en geniet van het mooie weer. 

En aan het einde van de dag loopt de helft van het gezin met de hond terug naar huis en de kapitein brengt de boot terug naar de thuishaven.

De 'caav'

'Knuffeldier'

Knuffelen is een soort van basis gevoel dat elk mens heeft. Zeker als kind is de behoefte heel groot. Niet voor niets is er meestal een grote schare knuffeldieren aanwezig in de gemiddelde kinderkamer. En als de statistieken kloppen heeft nog ruim 25% van de volwassenen een knuffel die mee gaat naar bed en op vakantie.

Veel kinderen willen niet alleen een stoffen knuffeldier maar gaan voor iets tastbaarders: een huisdier. Ouders met kinderen, in  de leeftijdscategorie tussen de 4-10 jaar, willen vaak geen huisdier. Ze zijn eigenlijk al veel te druk met hun werk, huis, het gezin en de kinderen in het bijzonder. De gedachte dat zij ook nog eens elke dag de hond 3 keer moeten uitlaten weerhoudt veel ouders van het aanschaffen van een hondje.

Vaak kiezen ouders voor een huisdier dat wel een hoge aaibaarheid heeft maar minder verzorging nodig heeft.  Omdat de kat zich vooral laat aaien als het hem uitkomt kiezen ouders vaak voor knaagdieren als de cavia of de hamster. Hoewel de laatste vooral op het oog een grote aaibaarheid heeft maar in realiteit niet met zich laat sollen. En als het hem of haar niet schikt blijken die snijtanden die zich overal dwars doorheen knabbelen ineens vlijmscherpe bijters.

De cavia

De cavia blijkt een goed alternatief. Hij  laat zich aaien wanneer jij dat wil en is zeker niet agressief. Hoewel het eigenlijk kuddedieren zijn worden ze in veel huishoudens alleen gehouden. Mijn zus was ook tot de conclusie gekomen dat een cavia een goede combinatie was van pedagogisch verantwoorde zorgtaak met een behoefte aan knuffelbaarheid.  En op jonge leeftijd werd er een cavia geïntroduceerd in het huishouden van de familie. De kinderen verzorgden de cavia buitengewoon goed en hadden er ook veel lol met het dier, die zich ogenschijnlijk alles liet aanleunen.

Het voordeel van een cavia is dat, als je dreigt hem vergeten te voeren, hij zich wel meldt als hij ruikt dat de groenten gesneden worden. Eigenlijk een ideaal huisdier. En de aaibaarheid van “caav” is ook hoog en hij is zeer bereid om zich aan te passen aan de fantasiespeelwereld van kinderen.  Vaak werd hij meegenomen in de poppenwagen en ging hij mee uit wandelen of werd er een cavia pretpark gebouwd waar hij dan ging zitten onder de speelrots in plaats van erop.

De 'caav' en Meike

De cavia van mijn nichtje

Met een optimale verzorging (vergeet vooral zijn vitamine C niet), kan hij al gauw een jaar of 4-7 oud worden. Maar dan zal het verouderingsproces ook bij dit dier leiden tot de dood.  En de eerste cavia bij mijn zus werd inderdaad zo’n 7 jaar oud toen hij ineens ’s ochtends stijf in zijn vertrouwde holletje werd gevonden. Het verdriet bij mijn nichtje was intens en groot. Ondanks dat “caav” een waardige begrafenis had gehad kon ze maar niet wennen aan het feit dat er geen cavia meer was in haar leven.

Als peetoom kan je een dergelijk verdriet niet negeren. Ik overlegde met een van mijn assistentes, Lia, op de praktijk. Zij had immers, je gelooft het niet, een dierenwinkel naast haar 36-urige baan. Naast voer voor huisdieren verkocht ze ook levende have zoals cavia’s, ratjes, muizen. Lia zou een leuke cavia uitzoeken voor mijn nichtje en ik zou haar verassen met een nieuwe “caav”.  Lia zou de cavia meenemen op donderdag en op zondag zou ik op verjaardagsvisite gaan. In de tussentijd mocht de cavia dan even bij ons logeren. Omdat Lia ervan uitging dat mijn nichtje ook een beetje keuze moest hebben nam ze op die bewuste donderdag twee cavia’s mee. Mijn kinderen waren, in bijzonder de jongste van het stel, helemaal dol met die twee beestjes.

Goede lezer, u begrijpt het wel, nadat mijn nichtje haar keuze had gemaakt voor de ene cavia Missie, bleef de andere cavia Fluffie bij ons wonen. Terug naar Lia, daar was volgens mijn kinderen geen sprake van.  En toen hadden wij dus naast de honden, schildpad en een aquarium voor mallawi cycliden ook een “caav”.

Troonswisseling

Een paar jaar geleden werden we in februari verrast door onze toenmalige Koningin. In een op alle zenders uitgezonden extra nieuwsuitzending kondigde ze aan dat ze afstand zou doen van de “Troon”.  En zoals vastgelegd in wet zou Prins Willem Alexander haar gaan opvolgen. We kregen in Nederland een nieuwe koning.

Ook in huize Maarschalkerweerd heeft een tijd terug een troonswisseling plaats gevonden. Koningin Meike is op brute wijze onttroond en haar positie is overgenomen door prinses Cato de eerste, nu koningin Cato. De wijze waarop deze wisseling van de macht plaats vond had niets weg van het uiterst harmonieuze verloop van de troonswisseling in Nederland.

Het was al lange tijd duidelijk dat er een wisseling van de macht op komst was. Meike was de laatste tijd, mede door haar langdurige elleboogblessure, niet meer de snelste. Zoals dat dan gaat in de opportunistische hondenwereld, zag Cato haar kans. Heel langzaam veroverde ze terrein. Het begon met het balspel, Cato was nu sneller dan Meike en dat liet ze dan ook zien. Nu liep zij triomfantelijk een ereronde met de bal in haar bek, terwijl Meike lijdzaam toekeek.

links: Cato                                      rechts: Meike

Tijdens het wandelen waren er momenten waarop de prinses even liet merken dat ze zich niet neerlegde bij de hegemonie van Koningin Meike. Ik zag dat Cato in het spel met Meike haar steeds weer als laatste pakte in de “broek” van haar zwakkere rechter achterbeen. Daardoor raakte Meike dan uit balans en Cato was altijd sneller weg dan dat Meike kon reageren. De staart werd tijdens dit spel zeer hoog gedragen, een niet ras specifieke dracht van de staart zal ik maar zeggen. Tijdens de Landseer wandeling werd het wel eens “een blije dracht” genoemd. Ik kan het niet anders als zien als een teken van dominantie.

Ook in huis moest Meike regelmatig het onderspit delven tijdens het spel, zeker trekspelletjes met de flos werden bijna altijd gewonnen door Cato. Dit was mede te danken aan de ontwikkeling van de fysiek van Cato, die steeds meer atletisch ontwikkelde.  Ondanks de wat langere vacht is elke spiergroep te zien. Haar schouders en heupen zijn één bonk spieren.

Van de ene op de andere dag kwam er een andere dimensie in de machtsstrijd. Meike werd nu met enige regelmaat door Cato aangepakt. En dat was niet een gezellig theekransje maar puur geweld. Cato ging de confrontatie aan. Meike leek zich daar in eerste instantie niet bij neer te willen leggen en gaf repliek. Beide fronten leden verliezen.  De èèn een gat in een lip, de ander in een oor en ook in de flank trof ik bijtwonden aan. Helaas voor Meike waren haar verliezen in deze oorlog groter dan die bij Cato. En eigenlijk kunnen we stellen dat Meike nu koningin af is. Ze mag niet meer bij ons in de buurt komen, zelfs als we haar roepen dan zie je aan haar houding dat ze niet langs Cato durft.

Het is voor ons allemaal nog wel wat onwennig dat Meike niet meer de baas is. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de wijze waarop ons vorstenhuis zijn troonsopvolging arrangeert, maar in de honden wereld gaat dat nu eenmaal anders. De alpha bitch is de baas en als je je daar niet bij wil neerleggen dan moet je dat bezuren.